Умберта Эка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Умберта Эка
Umberto Eco
Umberto Eco 01.jpg
Умберта Эка
Дата нараджэння

5 студзеня 1932(1932-01-05)

Месца нараджэння

Алесандрыя, Італія

Дата смерці

19 лютага 2016(2016-02-19) (84 гады)

Месца смерці

Мілан, Metropolitan City of Milan[d], Ламбардыя, Італія

Грамадзянства

Італія

Навуковая сфера

філасофія, семіётыка, медыевістыка

Месца працы

Балонскі ўніверсітэт

Альма-матэр

Турынскі ўніверсітэт

Навуковы кіраўнік

Універсітэт Мілана,
Універсітэт Фларэнцыі,
Універсітэт Турына

Вядомы як

пісьменнік і прафесар некалькіх універсітэтаў, аўтар некалькіх сур'ёзных даследаванняў у розных галінах філалагічнай навукі

Узнагароды і прэміі

афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна[d], Commandeur des Arts et des Lettres‎[d], Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы[d], Austrian State Prize for European Literature[d], Grand Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany with Star[d], Princess of Asturias Award for Communications and Humanities[d], Pour le Mérite, honorary doctorate[d], honorary doctorate[d], honorary doctorate[d], Prix Médicis for foreign literature[d] і Strega Prize[d]

Сайт:

Афіцыйны сайт (італ.) ]

Подпіс

Umberto Eco signature.svg

Лагатып Вікікрыніц Творы у Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Умберта Эка на Вікісховішчы

Умберта Э́ка (італ. Umberto Eco; 5 студзеня 1932, Алесандрыя, Італія — 19 лютага 2016) — італьянскі пісьменнік, філолаг, філосаф, культуролаг, літаратурны крытык. Гісторык-медыевіст, спецыяліст па семіётыцы. Адзін з буйных тэарэтыкаў постмадэрнізму.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў невялікім горадзе Алесандрыя недалёка ад Турына. У 1954 годзе скончыў Турынскі ўніверсітэт, дзе вывучаў сярэднявечную філасофію і літаратуру. Свой першы раман — «Імя ружы» — апублікаваў у 1980 годзе. Гэтая кніга пасля стала самай вядомай яго літаратурнай працай. Сёмы і апошні раман Умберта Эка — «Нулявы нумар» — быў апублікаваны ў студзені 2015 года. Сам Умберта Эка лічыў пісьменніцкую дзейнасць не самай важнай часткай свайго жыцця. У 1988 годзе заснаваў дэпартамент камунікацый ва Універсітэце Сан-Марына. Ён выкладаў тэорыю культуры і эстэтыку ва ўніверсітэтах Мілана, Турына і Фларэнцыі. Умберта Эка з'яўляўся ганаровым доктарам мноства ўніверсітэтаў. Ён напісаў вялікую колькасць эсэ па філасофіі, мовазнаўстве, семіётыцы, сярэднявечнай эстэтыцы.

Творчасць, даследчыцкая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар кніг па гісторыі культуры Сярэднявечча, праблемах семіётыкі, зборнікаў эсэ «Падарожжы ў гіперрэальнасць» (1986), «Пяць эсэ на тэмы этыкі» (1998). Для раманаў «Імя ружы» (1980), «Маятнік Фуко» (1988), «Вострав напярэдадні» (1994), «Баўдаліна» (2000) характэрны рысы гістарычнай, дэтэктыўнай, філасофска-этычнай прозы, пабудаванай на шматзначнасці і гістарычнай зменлівасці ключавых паняццяў чалавечага вопыту.

Увёў у навуковы ўжытак паняцце аберацыйнае дэкадаванне для абазначэня выпадку, калі паведамленне, што было закадавана з дапамогай адной сістэмы кадзіроўкі, пазней дэкадуецца ў адпаведнасці з іншай сістэмай.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Навуковыя творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Эвалюцыя сярэднявечнай эстэтыкі» (Sviluppo dell'estetica medievale, 1959)
  • «Адсутная структура» (La struttura assente, 1968)
  • «У пошуках дасканалай мовы ў еўрапейскай культуры» (La ricerca della lingua perfetta nella cultura europea, 1993)
  • «Сказаць амаль тое самае. Вопыты перакладання» (Dire quasi la stessa cosa. Esperienze di traduzione, 2003)

Мастацкія творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Імя ружы» (Il nome della rosa, 1980)
  • «Ківач Фуко» (Il pendolo di Foucault, 1988)
  • «Востраў напярэдадні» (L'isola del giorno prima, 1994)
  • «Баўдаліна» (Baudolino, 2000)
  • «Таямнічы агеньчык каралевы Лааны» (La misteriosa fiamma della regina Loana, 2004)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Культуралогія: Энцыкл. даведнік / Уклад. Э. Дубянецкі. — Мн.: БелЭн, 2003. ISBN 985-11-0277-6

Шаблон:Умберта Эка Шаблон:Семіётыка