Францішак Рамейка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Францішак Рамейка
Род дзейнасці: Святары-адраджэнцы, грамадскі дзеяч
Дата нараджэння: 11 ліпеня 1885(1885-07-11)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 16 чэрвеня 1931(1931-06-16) (45 гадоў)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Альма-матар:

Франці́шак Раме́йка (11 ліпеня 1885[1], вёска Нецькі, цяпер у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, Беларусь[2] — 16 чэрвеня 1931, Вільня, Другая Рэч Паспалітая) — беларускі каталіцкі святар-адраджэнец, грамадскі дзеяч.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся Францішак у сялянскай сям'і каталікоў Андрэя Рамейкі і Антаніны з Янцэвічаў.

У лістападзе 1903 года вытрымаў іспыт на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Маскоўскае навучальнае акругі. У 1905—1909 — студэнт духоўнай каталіцкай семінарыі ў Вільні.

У 1909 прызначаны вікарыем касцёла бернардзінцаў у Вільні. Нейкі час служыў у Іўі Ашмянскага павета. У 1910—1921 служыў у Сяльцы і ў шарашоўскім касцёле Найсвяцейшай Тройцы (абодва ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні)[3].

За польскім часам служыў у задарожскім касцёле Найсвяцейшай Дзевы Марыі Ласкавай[3]. У 1928 годзе за сваю дзейнасць па пашырэнні выкарыстання беларускай мовы ў царкве і паўсядзённым жыцці парафіян быў часова пазбаўлены права займацца душпастырскай дзейнасцю. Гэта адбілася на яго псіхічным стане.

У 1929—1931 — святар у кемелішкаўскім касцёле Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі[3].

16 чэрвеня 1931 Францішак Рамейка прыехаў у Вільню ў госці да Адама Станкевіча. Не дачакаўшыся таго, застрэліўся ў яго кабінеце. Пахаваны на Бернардзінскіх могілках Вільні.

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Выступаў за шырокае ўжыванне беларускай мовы ў набажэнствах. У 1925 годзе сярод іншых беларускіх святароў падпісаў мемарандум да канферэнцыі польскіх біскупаў, які патрабаваў увядзення выкладання беларускай мовы, літаратуры і гісторыі ў духоўных семінарыях і інш[4].

Матэрыяльна падтрымліваў выданне беларускіх каталіцкіх часопісаў і газет («Biełarus», «Biełaruskaja krynica» і інш.), займаўся распаўсюджваннем беларускіх друкаваных выданняў.

Зноскі

  1. паводле іншых звестак — у 1886
  2. Я. Драўніцкі. Змагар за родную мову // Наша слова. — 2006. — № 12, 748.
  3. 3,0 3,1 3,2 Леанід Маракоў. Святыні Беларусі, што згадваюцца ў даведніку, і святары, якія ў іх служылі. Праверана 8 снежня 2012.
  4. Наталля Анофранка, Алег Гардзіенка. Агляд моўнай палітыкі Рыма-каталіцкага касцёла ў Беларусі ў XX ст. // Terra historica. — 2002. — № 1.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]