Хрысціян Вольф

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Хрысціян фон Вольф
ням.: Christian Freiherr von Wolff
Christian Wolff.jpg
Дата нараджэння

24 студзеня 1679(1679-01-24)

Месца нараджэння

Брэслау, Каралеўства Багемія[1]

Дата смерці

9 красавіка 1754(1754-04-09) (75 гадоў)

Месца смерці

Гале, Магдэбургскае герцагства[d], Каралеўства Прусія[2]

Грамадзянства

Flag of the Kingdom of Prussia (1750-1801).svg Каралеўства Прусія

Род дзейнасці

юрыст, матэматык, філосаф, выкладчык універсітэта

Навуковая сфера

матэматыка, філасофія, юрыспрудэнцыя

Месца працы

Лейпцыгскі ўніверсітэт
Марбургскі ўніверсітэт
Гале-Вітэнбергскі ўніверсітэт[d]

Альма-матар

Іенскі ўніверсітэт імя Фрыдрыха Шылера

Навуковы кіраўнік

Готфрыд Лейбніц і Ehrenfried Walther von Tschirnhaus[d]

Узнагароды і прэміі
член Лонданскага каралеўскага таварыства
Commons-logo.svg Хрысціян фон Вольф на Вікісховішчы

Хрысціян Вольф (ням.: Christian Freiherr von Wolff; 24 студзеня 1679, Брэслау, Сілезія, Свяшчэнная Рымская імперыя — 9 красавіка 1754, Гале, Саксонія, Свяшчэнная Рымская імперыя) — нямецкі вучоны-энцыклапедыст, філосаф, юрыст і матэматык, адзін з найбольш прыкметных філосафаў у перыяд пасля Лейбніца і да Канта, заснавальнік мовы нямецкай філасофіі.

Вольф выступіў галоўным чынам як папулярызатар і сістэматызатар ідэй Г. Лейбніца, на аснове якіх імкнуўся распрацаваць адзіную і ўсеабдымную сістэму ведаў. Вольф лічыў, што фізіка вывучае цела — «простыя субстанцыі», рух якіх тлумачыцца механічнай прычыннасцю, пнеўматалогія — дзейнасць духаў, матэматыка — велічыні рэчаў, этыка, натуральнае права і палітыка — волю як уласцівасць душы. Задача «першай філасофіі» (ці «анталогіі») — зразуменне ўсеагульнай сувязі ўсіх духоўных і цялесных сутнасцей, якую Вольф разумеў як вызначаную богам мэтазгоднасць існага. Псіхалогію Вольф падзяляў на эмпірычную і рацыянальную: першая разглядае душу з боку яе сувязі з целам, другая ж займаецца нязменнай, несмяротнай душой. Вольф быў прыхільнікам асвечанага абсалютызму. Паслядоўнік Г. Гроцыя, адстойваў тэорыю натуральнага права; Вольфу належыць шэраг прац па міжнароднаму публічнага праве, філасофія Вольфа і яго школы панавала ў нямецкіх універсітэтах да з’яўлення «крытычнай філасофіі» Канта і атрымала распаўсюджванне таксама ў іншых краінах. Творы Вольфа, напісаныя на нямецкай мове, шмат у чым вызначылі нямецкую філасофскую тэрміналогію.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]