ЦЭЦ-4 (Мінск)

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з ЦЭЦ-4, Мінск)
Jump to navigation Jump to search
Мінская ЦЭЦ-4
TEC-4.Minsk.3.jpg
Краіна Flag of Belarus.svg Беларусь
Месцазнаходжанне Flag of Minsk, Belarus.svg Мінск
Статус дзеючая
Увод у эксплуатацыю 1977
Асноўныя характарыстыкі
Электрычная магутнасць, МВт 1035 МВт
Характарыстыкі абсталявання
Асноўнае паліва прыродны газ
Кацельныя агрэгаты Е-420-140 НГМ, КП-1000-255НГМ
Колькасць і марка турбін ПТ-60-130/1, Т-100/110-130, Т-250/300-240-3
На карце
Мінская ЦЭЦ-4 (Беларусь)
Мінская ЦЭЦ-4
Мінская ЦЭЦ-4
Commons-logo.svg Катэгорыя на Вікісховішчы

ЦЭЦ-4 — філіял РУП «Мінскэнерга» — прадпрыемства энергетыкі ў паўднёва-заходняй частцы Мінска.

Тэхніка-эканамічнае абгрунтаванне для будаўніцтва новай магутнай загараднай ЦЭЦ было выканана «УНДПІэнергапрам» у 1967 годзе. Аднак будаўніцтва Мінскай ЦЭЦ-4 на пляцоўцы плошчай 192,8 га, размешчанай на задах ад беларускай сталіцы, за кальцавой аўтамабільнай дарогай, пачалося толькі ў 1972 годзе. Дабудаваная ў 1977 годзе. 30 верасня 1977 г. адбыўся пуск першага энергетычнага комплексу ў складзе турбіны ПТ-60 і катла БКЗ-420[1]. Вызначаная магутнасць 1035 МВт. У асноўным станцыя працуе па цеплавому графіку нагрузак, але, ў сувязі з высокай эканамічнасцю блокаў, станцыя прыцягваецца да рэгулявання электрычнай нагрузкі ў гадзіны дзённага і вячэрняга максімумаў.

Забяспечвае цяплом і электрычнасцю ўсю паўднёва-заходнюю частку Мінска, а менавіта жылыя раёны Малінаўка, Паўднёвы Захад, Сухарава, Кунцаўшчыну, Захад, Красны Бор і Каменную Горку. ЦЭЦ размешчана за межамі Мінскай кальцавой аўтадарогі, таму мінімальна ўплывае на экалагічную абстаноўку ў горадзе.

Агульныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Магутны цеплафікацыйны комплекс, створаны на базе Мінскай ЦЭЦ-4, упершыню ў СССР рэалізаваў ідэю выкарыстання магутнай загараднай ЦЭЦ для пакрыцця базавых цеплавых нагрузак буйнога горада, а на базе пяці вадагрэйных кацельняў горада (Харкаўская, Масюкоўшчына, Курасоўшчына, Арлоўская і Заходняя), якія працуюць у адзіным тэхналагічным працэсе цеплазабеспячэння заходняй і паўднёва-заходняй частак горада Мінска — для пакрыцця пікавых нагрузак. Гэта дазволіла значна павялічыць надзейнасць і эканамічнасць усёй сістэмы цеплазабеспячэння, забяспечыць бесперабойную падачу цяпла ў дзіцячыя сады, школы, бальніцы і жылыя дамы. Выкарыстанне сучасных тэхналогій кіравання, а таксама перадавых навуковых распрацовак у энергетычнай сферы прадвызначыла вельмі нізкія ўдзельныя расходы ўмоўнага паліва на адпачынак электраэнергіі — ад 200,0 да 209,3 г/кВтг — а таксама цеплаэнергіі — ад 169,07 да 169,84 кг/ГКал[1].

На станцыі ўстаноўлены тры цеплафікацыйныя турбаагрэгаты агульнай магутнасцю 280 МВт і тры энергаблокі па 250 МВт на звышкрытычныя параметры пары. Станцыя мае рознатыповае абсталяванне з рознымі тэрмінамі эксплуатацыі. Асноўнае паліва — прыродны газ, рэзервовае паліва — мазут. Мае абаротную сістэму водазабеспячэння з градзірнямі.

Паравыя турбіны Вызначаная электрычная магутнасць турбін (МВт),
прадукцыйнасць катлоў (т/г)
Ціск пары, (Мпа) Год уводу ў
эксплуатацыю
ПТ-60-130/13 ст. №1 60 13,0 1977
Т-100/110-130 ст. №2 110 1978
Т-100/110-130 ст. №3 110 1979
Т-250/300-240-3 ст. №4 250 24,0 1985
Т-250/300-240-3 ст. №5 250 1987
Т-250/300-240-3 ст. №6 250 1992
Паравыя катлы
Е-420-140 НГМ ст. №1 420 14,0 1977
Е-420-140 НГМ ст. №2 420 1978
Е-420-140 НГМ ст. №3 420 1979
Е-420-140 НГМ ст. №7 420 1993
Е-420-140 НГМ ст. №4 1000 255 1985
Е-420-140 НГМ ст. №5 1000 1985
Е-420-140 НГМ ст. №6 1000 1985

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

  1. 1,0 1,1 Флагман белорусской теплофикации