Царква Святога Мікалая (Стакгольм)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Царква Швецыі
Царква Святога Мікалая
Sankt Nikolai kyrka
Усходні фасад, які выходзіць на Каралеўскую плошчу
Усходні фасад, які выходзіць на Каралеўскую плошчу
59°19′33″ пн. ш. 18°04′14″ у. д.HGЯO
Краіна Швецыя
Горад Стакгольм
Канфесія Царква Швецыі
Епархія Дыяцэзія Стакгольма
Архітэктурны стыль Цагляная готыка
Першае згадванне 1279
Дата заснавання XIII стагоддзе
Будаўніцтва 1200-я—1306[1] 173642
Статус Кафедральны сабор Стакгольма
Матэрыял цэгла
Сайт Афіцыйны сайт

Царква Святога Мікалая (шведск.: Sankt Nikolai kyrka, а также шведск.: Storkyrkan — Стурчурка, Вялікая царква) — кафедральны сабор Стакгольма1942 года), галоўны сабор Стакгольмскай дыяцэзіі і найстарэйшая царква гістарычнага цэнтра Стакгольма.

Будынак уяўляе сабою ўзор шведскай неагатычнай архітэктуры з элементамі цаглянай готыкі ва ўнутранай архітэктуры сабора. Размешчаны побач з Каралеўскім палацам, сабор выходзіць усходнім фасадам на Каралеўскую плошчу, адначасова замыкаючы з захаду вуліцу Слотсбакен. Вуліцы Стурчуркубрынкен, Чэларгрэнд і Трэнгсунд праходзяць на поўначы і захадзе ад будынка. На поўдзень ад царквы размешчаны будынак Стакгольмскай фондавай біржы.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню царква Святога Мікалая згадана ў завяшчанні рыцара Юхана Карлсана, датаваным 1279 годам, у якім ён дараваў «стакгольмскай вялікай царкве» («Stockholms Stora Kyrka») адну марку серабра.

Падчас Рэфармацыі сабор стаў лютэранскім (пачынаючы з 1527 года). Першапачаткова будынак выкарыстоўваўся як царква прыходу Святога Мікалая, аднак з часам яна стала галоўнай царквой вострава Стадсхольмен, затым — гістарычнага раёна «Стары горад», а ў канчатковым выніку пасля ўтварэння дыяцэзіі Стакгольма ў 1942 годзе, якая была выдзелена з дыяцэзіі Упсалы, стала кафедральным саборам. Царква была месцам каранацыі шведскіх каралёў. Апошнім каранаваным тут каралём быў Оскар II, каранацыя якога адбылася ў 1873 годзе.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Званіца царквы

Званіца царквы пабудавана з цэглы, сцены абтынкаваны і выфарбаваны ў жоўты і белы колеры. Першапачатковая канструкцыя будынка ўзыходзіць да XIII стагоддзя, аднак вонкавы выгляд будынка быў істотна зменены ў стылі барока каля 1740 года архітэктарам Юханам Эбергардам Карлбергам.

Унутранае ўбранне[правіць | правіць зыходнік]

Сярэднявечная скульптура «Св. Георгій і дракон»
Цэнтральны неф

Сярод мастацкіх шэдэўраў, якія знаходзяцца ў саборы, сярэднявечная драўляная статуя Святога Георгія і Дракона, аўтарства якой прыпісваецца Бернту Нотке (1489). Статуя з аднаго боку з'яўлялася помнікам бітвы пры Брункебергу (1471), з іншай — служыла рэлікварыям мошчаў святога Георгія і двух іншых святых.

У цэрквы таксама знаходзіцца копія 1632 г. са згубленага арыгінала самай старой выявы Стакгольма, карціны «Vädersolstavlan» («Ілжывае сонца», 1535). Карціна была створана па даручэнні вучонага і рэфарматара Олауса Петры. На ёй намаляваны паргелій, які даўней разглядаўся як прадвесце.

Статуя самога Олауса Петры была ўстаноўлена ва ўсходняй сцяны царквы ў XIX стагоддзі.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]