Царква Святой Тройцы (Маркаўшчына)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Помнік сакральнай архітэктуры
Царква Святой Тройцы
Viciebsk, Markaŭščyna, Trajeckaja. Віцебск, Маркаўшчына, Траецкая (I. Trutnev, 1866).jpg
Траецкая царква
Краіна Flag of Belarus.svg Беларусь
Горад Віцебск
Архітэктурны стыль барока
Заснавальнік Самуэль Леў Агінскі
Дата заснавання XVII ст.

Царква Святой Тройцы — колішняя царква ў Віцебску, помнік архітэктуры барока XVII ст.. Знаходзілася на правым беразе Дзвіны, на Маркаўшчыне. У 1920-я гады савецкія ўлады зруйнавалі царкву.

Царква ўваходзіла ў комплекс Маркава манастыра Святой Тройцы.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У сярэдзіне 1633 годзе князь Леў Самуэль Агінскі заснаваў пры Маркавым манастыры драўляную царкву Святой Тройцы. У 1690 годзе яна згарэла. У тым жа годзе па фундацыі сына Льва Самуэля Шымана Караля збудавалі новую драўляную царкву, асвечаную 31 мая 1691 года. Пра гэта паведамлялі два надпісы над уваходам з двух бакоў, зробленыя лацініцай і кірыліцай: «Дом гэты збудаваны ў гонар святой Тройцы. Года 1690, мая 8»[1].

У 1839 годзе царкву асвяцілі наноў. У будынку правялі рамонт.

У 1920-я гады савецкія ўлады зруйнавалі помнік архітэктуры.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Помнік архітэктуры драўлянага барока, у традыцыях Віцебскай школы дойлідства. 4-зрубная царква мела крыжова-цэнтрычную кампазіцыю. Зрубы і сяродкрыжжа завяршаліся высокімі шатрамі з купаламі-банямі. Да царквы далучалася вялікая шматгранная ў плане абходная галерэя.

Усярэдзіне царквы сцены і скляпенні цалкам пакрываў роспіс, зроблены алейнымі фарбамі па палатне, прымацаваным на гладка абчасаныя брусы. Увесь цыкл налічваў 158 кампазіцый на біблейскія, евангельскія і апакрыфічныя сюжэты і 10 выяў святых з бакоў клірасаў. Кожны сюжэт акантоўваўся прамавугольнай маляванай рамай з раслінным арнаментам і меў надпіс на стараславянскай мове.

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Гістарычная графіка[правіць | правіць зыходнік]

Гістарычныя здымкі[правіць | правіць зыходнік]

Роспісы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Страчаная спадчына / Т. В. Габрусь, А. М. Кулагін, Ю. У. Чантурыя, М. А. Ткачоў: Уклад. Т. В. Габрусь. — Мн.: Беларусь, 2003.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]