Чайка чорнагаловая

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Чайка чорнагаловая
Larus melanocephalus aka Mediterranean Gull rare guest in Sweden2.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Ichthyaetus melanocephalus Temminck, 1820

Сінонімы
Larus melanocephalus
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  824070
NCBI  126704
EOL  1049313

Чайка чорнагаловая (Larus melanocephalus) — від чаек.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня цела 36-42 см, размах крылаў 92-105 см. Чорная «шапачка» заходзiць на тыл шыі. Канцы крылаў белыя, моцная чырвоная дзюба з тонкiм чорным кольцам, чырвоныя ногi. Дарослыя ў негнездавы час, а таксама маладыя з белай галавой, толькi па баках цёмныя плямы. Двухгадовыя з чорнымi канцамi крылаў, з карычневым перадам крылаў. Голас гучны.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Папуляцыі вельмі ізаляваныя, сустракаюцца ад Іспаніі і Францыі на ўсход праз усю Паўднёвую Цэнтральную і Усходнюю Еўропу да Каспійскага мора і Малой Азіі. Насяляе марскія ўзбярэжжы, а таксама дэльты, эстуарыі, залівы, балоты, берагі кантынентальных вадаёмаў, пакрытыя травяністай расліннасцю. На Беларусі вельмі рэдкі, спарадычны і нерэгулярны на гнездаванні від, упершыню адзначаны ў 1988[1].

Пералётная. Месца зімовак: Чорнае і Міжземнае моры і ад узбярэжжаў заходняй Балтыкі на захад да ўзбярэжжаў Даніі, Германii, Францыі, Вялікабрытаніі, Іспаніі і Партугаліі. Часткова зімуе на гнездавых тэрыторыях.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Гняздуе пераважна ў калоніі (таксама ў змяшанай з рачной крычкай). Гняздо ў ямцы сярод расліннасці або на адкрытым месцы. Гэта няшчыльная чаша з травы (часта ў высцілцы некалькі пёраў). На пясчаных месцах сустракаецца скупая высцілка з сухой травы.

Яйкі (1-2, часам 3) крыху падоўжаныя, светла-крэмавыя, бела-жоўтыя, бледна-зялёныя або светла-аліўкавыя; глыбокія плямы — папялістыя, паверхневыя — чорныя або карычневыя. Памеры: 53,5 х 38 мм.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.