Шырокаўскі сельсавет

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Шырокаўскі сельсавет
Краіна Flag of Belarus.svg Беларусь
Статус сельсавет
Уваходзіць у Буда-Кашалёўскі раён
Уключае 14 населеных пунктаў
Адміністрацыйны цэнтр Шырокае
Дата ўтварэння 8 снежня 1926
Насельніцтва (2019) 1 045
Часавы пояс UTC+03:00
Код аўтам. нумароў 3
Афіцыйны сайт

Шыро́каўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Шырокае.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Ліпскі сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ліпа. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Лугініцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна. 8 снежня 1966 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Шырокі, сельсавет перайменаваны ў Шырокаўскі. 20 верасня 2002 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забалоцкага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Забалоцце, Харошаўка, пасёлкі Кучынск і Мікольск)[1].

Склад[правіць | правіць зыходнік]

У склад Шырокаўскага сельсавета ўваходзілі населеныя пункты, якія зараз не існуюць: да 1996 года — вёска Андрэеўка, да 1998 года — пасёлкі Салаўёў і Новы Свет, да 2005 года — пасёлак Мікольск.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1082 чалавекі[2], з іх 89,1 % — беларусы, 8,9 % — рускія, 1,7 % — украінцы[3].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
  • Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]