Перайсці да зместу

Эдмунда Гансалес

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з прозвішчам Гансалес.
Эдмунда Гансалес
Q131468746?
з 28 ліпеня 2024
Нараджэнне 29 жніўня 1949(1949-08-29) (76 гадоў)
Імя пры нараджэнні ісп.: Edmundo González Urrutia[1]
Грамадзянства
Партыя
Адукацыя
Месца працы
Аўтограф Выява аўтографа
Узнагароды
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Эдмунда Гансалес Уруція (ісп.: Edmundo González Urrutia; нар. 29 жніўня 1949(1949-08-29), Ла-Вікторыя[d], Штат Арагуа) — венесуэльскі палітык, аналітык і дыпламат, які быў кандыдатам у прэзідэнты ад палітычнага альянсу «Адзіная платформа» на прэзідэнцкіх выбарах у Венесуэле ў 2024 годзе. Быў паслом Венесуэлы ў Аргенціне і Алжыры. Гансалес таксама ўваходзіць у рэдакцыйную калегію[2]. 1 жніўня Дзяржаўны дэпартамент ЗША выступіў з заявай, у якой гаварылася, што Гансалес Уруція перамог на выбарах, і віншаваў яго з паспяховай кампаніяй[3].

Маладосць і адукацыя

[правіць | правіць зыходнік]

Гансалес нарадзіўся ў Ла-Вікторыі, Арагуа, у 1949 годзе ў сям’і школьнай настаўніцы і ўладальніка крамы[4]. Ён атрымаў ступень у галіне міжнародных даследаванняў у Цэнтральным універсітэце Венесуэлы і ступень магістра мастацтваў у галіне міжнародных адносін у Амерыканскім універсітэце ў ЗША ў 1981 годзе[5].

Дыпламатычная кар’ера

[правіць | правіць зыходнік]
Гансалес (справа) 6 верасня 1994 года ў Ла-Касоне падчас сустрэчы паміж прэзідэнтамі Рафаэлем Кальдэрай і Эрнэста Сэмперам, калі ён быў чыноўнікам міністэрства замежных спраў.

Дыпламатычную кар’еру Гансалес пачаў з працы ў Міністэрстве замежных спраў Венесуэлы. Ён працаваў у Сальвадоры і Бельгіі да таго, як у 1978 годзе стаў першым сакратаром амбасадара Венесуэлы ў ЗША.

З 1991 па 1993 гады Гансалес займаў пасаду амбасадара Венесуэлы ў Алжыры. Ён быў генеральным дырэктарам міжнароднай палітыкі ў Міністэрстве замежных спраў з 1994 па 1999 год[6]. У канцы лютага 1999 года[7] Гансалес прыбыў у Аргенціну разам з толькі што інаўгураваным прэзідэнтам Венесуэлы Уга Чавесам, калі той уручыў даверчыя граматы на пасаду амбасадара. Знаходзячыся ў Аргенціне, ён спрыяў уступленню Венесуэлы ў Меркасур[8]. Яго пасада амбасадара ў Аргентыне скончылася ў 2002 годзе[6].

Палітычная кар’ера

[правіць | правіць зыходнік]

З 2013 па 2015 год Гансалес быў міжнародным прадстаўніком палітычнага альянсу венесуэльскай апазіцыі, Круглага стала дэмакратычнага адзінства.

У 2020-х гадах Гансалес стаў прэзідэнтам апазіцыйнага палітычнага альянсу «Адзінаяплатформа»[9][10].

Кандыдат у прэзідэнты

[правіць | правіць зыходнік]

Пасля таго, як Нацыянальны выбарчы савет абвясціў Марыю Карыну Мачада, якая перамагла на прэзідэнцкіх праймерыз Адзінай платформы ў 2023 годзе, што яна не мае права вылучацца ў кандыты ў прэзідэнты на выбарах у Венесуэле ў 2024 годзе, а альтэрнатыўны кандыдат Мачада Корына Ёрыс сутыкнулася з праблемамі, якія перашкодзілі ёй падаць сваю кандыдатуру, Гансалес быў быў вылучаны кандыдатам у прэзідэнты ад «Адзінай платформы». 20 красавіка іншы асноўны кандыдат ад апазіцыі Мануэль Расалес прыпыніў сваю кандыдатуру і падтрымаў Гансалеса[11].

26 сакавіка 2024 года Нацыянальны выбарчы савет пацвердзіў, што Гансалес будзе кандыдатам на прэзідэнцкіх выбарах 2024 года.

У красавіку 2024 года ў інтэрв’ю агенцтву Франс Прэс Гансалес заявіў, што «Венесуэла павінна пакінуць у баку [ўнутраную] барацьбу, палітычныя дыятрыбы, канфрантацыю, і мы ўсе павінны змагацца за аднаўленне і пераход Венесуэлы. Менавіта гэта з’яўляецца асноўным», аргументуючы сваю кандыдатуру «укладам у адзінства, у барацьбу за дэмакратычныя пераўтварэнні»[12].

Гансалес заявіў у тым жа інтэрв’ю, што «ў мяне няма ніякіх асабістых памкненняў… ніколі, ніколі, ніколі не ўяўляў, што я апынуся на гэтай пасадзе, але гэта другаснае ў параўнанні з будучымі задачамі». Гансалес па-ранейшаму называе Марыю Карыну Мачада «лідарам апазіцыі» і «лідарам гэтага ўнітарнага працэсу»[13]. Гансалес абвясціў, што сваёй мэтай з’яўляецца «аб’яднанне венесуэльцаў і вяртанне палітычных эмігрантаў» з наступным «аднаўленнем эканомікі і дэмакратыі»[12].

30 ліпеня Перу стала першай краінай, якая прызнала Гансалеса абраным прэзідэнтам Венесуэлы.

1 жніўня дзяржсакратар ЗША Энтані Блінкен заявіў, што ёсць «неабвержныя доказы» перамогі Гансалеса на прэзідэнцкіх выбарах. [14]

2 жніўня Аргенціна стала трэцяй краінай, якая прызнала Гансалеса прэзідэнтам, а міністр замежных спраў Уругвая Амар Паганіні заявіў, што існуе «пераважная колькасць інфармацыі», паводле якой Гансалеса можна лічыць пераможцам выбараў. У той жа дзень Коста-Рыка таксама прызнала перамогу Гансалеса на выбарах у Венесуэле над Нікаласам Мадура[15][16][17].

4 жніўня Эквадор і Панама таксама прызналі перамогу Эдмунда Гансалеса[18].

Палітычныя погляды

[правіць | правіць зыходнік]

Палітычныя погляды Гансалеса апісваюць як цэнтрысцкія, а сам ён — як апалітычны «стваральнік кансенсусу».

Стаўленне да Мадура

[правіць | правіць зыходнік]

Падчас дыпламатычнай службы Гансалес быў апалітычным, працаваў як на Уга Чавеса, так і на Карласа Андрэса Перэса. У той час як Гансалес працаваў супраць адміністрацыі Чавеса-Мадура, яго стаўленне было апісана як прымірэнчае. У той час як былы кандыдат у прэзідэнты Марыя Карына Мачада падтрымлівала судовы пераслед парушэнняў правоў чалавека ўрадам Мадура, Гансалес неаднаразова падтрымліваў перамовы з Мадура[19].

Асабістае жыццё

[правіць | правіць зыходнік]

Гансалес жанаты на Мерседэс Лопес дэ Гансалес і мае чатырох унукаў.

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ а б в ¿Quién es Edmundo González Urrutia, el candidato de la Plataforma Unitaria en Venezuela? — 2024. Праверана 27 ліпеня 2024.
  2. ↑ Perfil: Edmundo González Urrutia, candidato de la MUD (ісп.). El Universal (26 сакавіка 2024). Праверана 5 April 2024.
  3. ↑ [1]
  4. ↑ Entry Encabezamiento personal › Biblioteca Universidad Monteávila catalog. Universidad Monteávila. Праверана 5 April 2024.
  5. ↑ González Urrutia, Edmundo (2008). Caracciolo Parra Pérez, 1888–1964(ісп.). Caracas: El Nacional. ISBN 9789803952211. Edmundo González Urrutia - La Victoria, estado Aragua (1949). Graduado en la Escuela de Estudios Internacionales de la UCV. Estudios de postgrado en la American University en Washington DC, donde obtuvo el título de Master of Arts in International Affairs (1981). Funcionario de carrera del Ministerio de Relaciones Exteriores. Fue director general de Análisis y Planificación Estratégica, embajador de Venezuela en Argentina, director general de Política Internacional, embajador de Venezuela en Argelia.
  6. ↑ а б Perfil | Edmundo González Urrutia, el candidato tapa de la oposición para las presidenciales. El Pitazo. 26 March 2024.
  7. ↑ Memoria Académica 1999(недаступная спасылка). CARI. Архівавана з першакрыніцы 5 красавіка 2024. Праверана 5 April 2024.
  8. ↑ El embajador de Venezuela visitó ayer LA NACION. La Nación(ісп.). 2 March 1999. Праверана 5 April 2024.
  9. ↑ Rodríguez Rosas. Plataforma Unitaria confirma que CNE aceptó candidatura de Edmundo González (ісп.). Efecto Cocuyo (3 красавіка 2024). Праверана 5 April 2024.
  10. ↑ Edmundo Gonzalez Urrutia: Meet the quiet, bird-loving grandfather taking on strongman Maduro in Venezuela’s election | CNN. web.archive.org (8 чэрвеня 2024). Архівавана з першакрыніцы 8 чэрвеня 2024. Праверана 4 жніўня 2024.
  11. ↑ ADeBarros. La CARTA de renuncia de Manuel Rosales como candidato para las presidenciales (Documento) (ісп.). AlbertoNews - Periodismo sin censura (20 красавіка 2024). Праверана 26 April 2024.
  12. ↑ а б Time for 'democratic transition' in Venezuela, says opposition candidate. www.batimes.com.ar. Праверана 26 April 2024.
  13. ↑ Time for 'democratic transition' in Venezuela: opposition candidate to AFP (англ.). RFI (24 красавіка 2024). Праверана 26 April 2024.
  14. ↑ Blinken: Overwhelming evidence Venezuela opposition won election (англ.). www.bbc.com. Праверана 2 жніўня 2024.
  15. ↑ Argentina recognizes Edmundo Gonzalez as president-elect of Venezuela. www.aa.com.tr. Праверана 2 жніўня 2024.
  16. ↑ Montevideo says González Urrutia won but still not president-elect (англ.). MercoPress. Праверана 4 жніўня 2024.
  17. ↑ Times. Costa Rica Recognizes Opposition Victory in Venezuelan Elections (англ.). The Tico Times | Costa Rica News | Travel | Real Estate (2 жніўня 2024). Праверана 4 жніўня 2024.
  18. ↑ Cuevas. Lista de países que reconocen a Edmundo González como presidente de Venezuela (ісп.). Bloomberg Línea (2 жніўня 2024). Праверана 4 жніўня 2024.
  19. ↑ Itriago Acosta. Venezuelan Opposition Leader Says He'd Be Open to Talks With Maduro. Bloomberg (24 красавіка 2024).

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Эдмунда_Гансалес&oldid=4997099"