Эдуард Мяннік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эдуард Мяннік
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 12 студзеня 1906(1906-01-12)[1][2]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 30 студзеня 1966(1966-01-30)[1][2] (60 гадоў)
Месца смерці:
Пахаванне:
Грамадзянства:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: пісьменнік

Эдуард Мя́ннік (эст.: Eduard Männik; 12 студзеня 1906, г. Тарту, Эстонія — 30 студзеня 1966, Талін) — эстонскі пісьменнік. Заслужаны пісьменнік Эстоніі (1965).

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Друкаваўся з 1921 года. У сацыяльна-крытычным рамане «Шэры дом» (1930), кнігах апавяданняў і аповесцей «Дваццаць гадоў назад» (1953), «За калючым дротам» (1954) падзеі грамадска-палітычнага жыцця даваеннай Эстоніі. Кнігі апавяданняў «Выпрабаванне сэрцаў» (1946), «Пятнаццаць крокаў» (1947, Дзяржаўная прэмія Эстоніі 1948), «Барацьба працягваецца» (1950), «Франтавыя апавяданні» (1962) пра вытокі гераізму і мужнасці народа ў Вялікую Айчынную вайну. Аўтар аповесці «Гісторыя аднаго кахання» (1954), зборнік навел «Людзі на чашы шаляў» (1959) маральна-этычнай тэматыкі, кніг сатыры «Папыхваючы люлькай» (1964), «Голас пустой бочкі» (1965). Пісаў для дзяцей.

Пераклады[правіць | правіць зыходнік]

На беларускую мову асобныя творы Мянніка пераклаў Г. Шупенька.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Eduard Männik // Eesti biograafiline andmebaas ISIK Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Eduard Männik // data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  3. Record #10322923q // general catalog of BnF Праверана 27 сакавіка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.