Эдуар Глісан

Эдуар Глісан
фр.: Édouard Glissant
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні	фр.: Mathieu Édouard Glissant
Дата нараджэння	21 верасня 1928(1928-09-21)[…]
Месца нараджэння	Сент-Мары[d], canton of Sainte-Marie-1-Nord[d], Ла-Трынітэ[d], Марцініка, Францыя
Дата смерці	3 лютага 2011(2011-02-03)[…] (82 гады)
Месца смерці	XV акруга Парыжа, Парыж, рэгіён Іль-дэ-Франс, Метраполія Францыі, Францыя
Грамадзянства	Францыя
Альма-матар	Факультэт мастацтваў Парыжа[d]
Месца працы	Гарадскі ўніверсітэт Нью-Ёрка
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці	пісьменнік, паэт, раманіст, выкладчык універсітэта, літаратурны крытык
Гады творчасці	з 1950
Прэміі	прэмія Рэнадо[d] (1958) Charles Veillon prize in the French language[d] (1965) Prize of the Magazine Études françaises[d] (1995)
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Эдуар Глісан (фр.: Édouard Glissant, 21 верасня 1928, Сент-Мары, Марцініка — 3 лютага 2011, Парыж) — марцінікскі пісьменнік, паэт і літаратурны крытык. Лічыцца адным з самых уплывовых карыбскіх пісьменнікаў. У сваіх працах ўздымаў пытанне посткаланіяльнай ідэнтычнасці і тэорыі культуры.

Вучыўся ў ліцэі Шэльшэра, выпускніком якога таксама былі Эме Сезэр і Франц Фанон. Там пазнаёміўся з Леонам Дама, разам з якім яны пазней далучыліся да Леапольда Сенгора, будучага прэзідэнта Сенегала, і сфармулявалі канцэпцыю негрыцюду.

У 1946 годзе атрымаў стыпендыю французскага ўрада і пераехаў у Парыж, дзе вывучаў філасофію, этналогію і літаратуру. Абараніў доктарскую дысертацыю ў Сарбоне. У пачатку 1950-х гадоў апублікаваў свае першыя паэтычныя творы. У 1958 годзе атрымаў прэмію Ренода за свой першы раман La Lézarde. Быў удзельнікам антыкаланіяльнага руху, з-за чаго з 1961 па 1965 яму быў забаронены выезд з Францыі. У 1965 годзе вярнуўся на Марцініку і заснаваў Інстытут марцінікскіх даследаванняў. З 1980 да 1988 года працаваў галоўным рэдактарам «Кур’ера ЮНЕСКА». З 1995 па 2007 год быў прафесарам французскай літаратуры ва Універсітэце Нью-Ёрка.

За сваё жыццё напісаў восем раманаў і адзінаццаць паэтычных зборнікаў.