Элдэр Песоа Камара

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Элдэр Песоа Камара
Партрэт
Род дзейнасці: багаслоў, ксёндз
Дата нараджэння: 7 лютага 1909(1909-02-07)[1][2][…]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 27 жніўня 1999(1999-08-27)[1][5] (90 гадоў)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Узнагароды і прэміі:
Commons-logo.svg Элдэр Песоа Камара на Вікісховішчы

Элдэр Песоа Камара (парт.: Hélder Pessoa Câmara; 7 лютага 190927 жніўня 1999) — бразільскі каталіцкі біскуп, арцыбіскуп Алінды і Рэсіфі, адзін з арганізатараў Нацыянальнай канферэнцыі біскупаў Бразіліі і яе генеральны сакратар да 1964 года. Прыхільнік тэалогіі вызвалення і хрысціянскага сацыялізму, падчас дваццацігадовай бразільскай ваеннай дыктатуры стаў у апазіцыю да ваеннага рэжыму і выступаў за негвалтоўнасць і захаванне правоў чалавека, прапаведаваў пазіцыю «царква бліжэй да бяздольных і пацярпелым», а таксама праводзіў прагрэсіўныя рэформы ў царкве.

Бiяграфiя[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1909 годзе ў Фарталеза, сталіцы беднай правінцыі на поўначы Бразiлiі. Бацька Элдэра Камары працаваў фінансавым інспектарам, а маці была школьнай настаўніцай. Дзіця навучаўся ў мясцовай каталіцкай школе і паступіў у семінарыю ў 1923 годзе.

Святаром Камара стаў ў 1930 годзе, пасля прамога распараджэння Апостальскай Сталіцы адносна яго юнага ўзросту. У маладыя гады ён падтрымліваў вельмі правыя ідэі бразільскага інтегралізму — выбар, які ён пазней адхіліў. Таксама пры яго дапамозе, калі Камара ў 1952 годзе заняў пасаду дапаможнага біскупа Рыа-дэ-Жанейра, былі заснаваныя дзве сацыяльныя арганізацыі — Каталіцкі саюз працуючых жанчын і Працоўнай легіён вобласці Сеара. За гады ў Рыа-дэ-Жанейра Камара атрымаў пагардлівае мянушку «біскуп трушчоб», за яго пастаянную ўвагу да насельнікам бедных кварталаў.

Камара актыўна ўдзельнічаў у фарміраванні Нацыянальнай канферэнцыі біскупаў Бразіліі 1952 года і быў яго першым абраным сакратаром на працягу дванаццаці гадоў. У 1959 годзе ён заснаваў філянтрапічную арганізацыю «Банк промыслу Божага» ў правінцыі Рыа-дэ-Жанейра для барацьбы з беднасцю і галечай, задачай якой стала выдача пазык незабяспечанаму насельніцтву.

Элдэр Камара прысутнічаў на ўсіх чатырох сесіях Другога Ватыканскага Сабору і прыняў значны ўдзел у рэдагаванні чарнавікоў Пастырскай Канстытуцыі «Gaudium et Spes». 16 лістапада 1965 году, за некалькі дзён да афіцыйнага заканчэння Сабору ён і яго 40 калег-біскупаў сабраліся ноччу ў катакомбы Дамитиллы, правялі там еўхарыстыю і падпісалі так званы «Катакомбны дагавор». Дагавор утрымліваў 13 артыкулаў, якія заклікаюць епіскапат Рымскай Каталіцкай царквы змяніць сваё стаўленне да праблемы сусветнай беднасці і перайсці да практыкі жыцця ў евангельскай сціпласці — без ганаровых званняў, прывілеяў і дэманстрацыі перавагі. Дагавор канчаўся заклікам «узяць прыклад сарака братоў-біскупаў і знайсці сваё прызначэнне ў ціхім і сціплым служэнні тым дзвюма трэцямі чалавецтва, якія да гэтага часу знаходзяцца ў культурнай, маральнай і літаральна галечы, адкрыць сябе ўсім бяздольным, нягледзячы на ​​іх фармальную веру і рэлігійнасць».

Пад уплывам арцыбіскупа Элдэра Камары каталіцкая царква ў Бразіліі ператварылася ў адкрытага крытыка рэжыму ваеннай дыктатуры ў краіне і каталізатарам сацыяльных зменаў. Камара выступаў з прамовамі і пісаў артыкулы пра немагчымасць змагацца шляхам гвалту з паўстаннямі і рэвалюцыямі, якія паходзяць з паўсюднай беднасці. Частка бразільскага епіскапату ўступіла ў перамовы з ваеннай хунтай аб магчымасці адхілення арцыбіскупа Элдэра Камары за яго падтрымку зямельнай рэформы, а ягоны блізкі сябра і калега, святар Антоніа Энрыке Перэйра Нету, быў забіты невядомымі.

Як перакананы прыхільнік тэалогіі вызвалення, ён заставаўся арцыбіскупам дыяцэзіі Алiнды і Рэсiфе з 1965 па 1984 год, у перыяд, калі ў краіне адбылося некалькі ваенных пераваротаў. Крытыкі Камары сцвярджалі, што ён палітызаваў царкоўную дабрачыннасць і сваім аўтарытэтам спрыяў розным узброеным паўстанняў, якiя затапілi Паўднёвую і Лацінскую Амерыку ў сямідзесятыя і васьмідзесятыя гады.

Яго публіцыстычнай працай стала кніга «Спіраль гвалту», апублікаваная ў 1971 годзе, калі ЗША ўсё яшчэ працягвалі В’етнамскую вайну. У ёй Камара апісваў «спіраль узнаўлення гвалту», якая вырастае з прыгнёту і несправядлівасці, якія ў сваю чаргу спараджаюць ўсё большы рэвалюцыйны гвалт, якое на чарговым вітку душыцца жорсткімі рэпрэсіўнымі мерамі. Камара заклікаў наступнае пакаленне «разарваць гэтую спіраль гвалту, да якой прывыклі іх бацькі і дзяды, накручваючы ўсё новыя яе віткі ўсе гэтыя гады». Кніга перавыдавалася больш за 20 гадоў.

Арцыбіскуп Элдер Камара памёр у Рэсiфi ва ўзросце 90 гадоў.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118518550 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 28 красавіка 2014.
  2. data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. Hélder Câmara // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118518550 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 15 снежня 2014.
  5. Hélder Câmara // Babelio Праверана 9 кастрычніка 2017.
  6. http://web.archive.org/web/20140602005707/http://g1.globo.com/pernambuco/noticia/2012/08/restos-mortais-de-dom-helder-sao-transferidos-para-igreja-da-se-olinda.html

Спасылкi[правіць | правіць зыходнік]