Электроннае нейтрына

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
электроннае нейтрына
сімвал

νe

маса

менш за 0,28 эВ, але не нулявая

статыстыка

ферміён

група

лептон

пакаленне

першае

узаемадзеянне

слабае,
гравітацыйнае

квантавыя лікі
электрычны зарад

0

спін

½

Іншыя ўласцівасці і звесткі
час жыцця

стабільныя

каналы распаду

няма

склад часціцы

элементарная часціца

адкрыта

Клайд Коўэн, Фрэдэрык Райнес (1956)

Нараджэнне электроннага антынейтрына

Электроннае нейтрына (абазначаюцца як νe) — элементарная часціца, адзін з трох відаў нейтрына. Разам з электронам складае першае пакаленне лептонаў.

Да адкрыцця іншых відаў нейтрына, гэтым словам называлі іменна электронную разнавіднасць нейтрына.

Гіпотэза аб існаванні нейтрына была прапанавана Вольфгангам Паўлі ў лісце ўдзельнікам фізічнай канферэнцыі ў Цюбінгене ў 1930 годзе, у якасці тлумачэння ўяўнага парушэння закону захавання энергіі ў бэта-распадзе. Нейтрына было эксперыментальна выяўлена ў 1956 годзе камандай пад кіраўніцтвам Клайда Коўэна і Фрэдэрыка Райнеса.[1][2]

Назва[правіць | правіць зыходнік]

Паўлі назваў прапанаваную ім часціцу «нейтрон». Калі Джэймс Чэдвік выявіў значна больш масіўную нейтральную ядзерную часціцу ў 1932 годзе, то назваў яе нейтронам. У выніку, у фізіцы элементарных часціц, гэтым тэрмінам называлі дзве розныя часціцы. Энрыка Фермі, які распрацаваў тэорыю бэта-распаду, увёў тэрмін «нейтрына» ў 1934 годзе, каб развязаць блытаніну. Слова нейтрына, з італьянскага перакладаецца як «нейтрончык»[3].

Пасля прадказання, а затым і адкрыцця другога нейтрына, узнікла неабходнасць ўвесці ў тэрміналогію змены, каб адрозніваць тыпы нейтрына. Нейтрына, прадказанае Паўлі, цяпер называюць «электроннае нейтрына», а другі тып нейтрына — «мюоннае нейтрына», бо яно ўзнікае ў рэакцыях разам з мюонамі. Акрамя таго, пазней адкрылі і трэці від нейтрына — тау-нейтрына.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. "The Reines-Cowan Experiments: Detecting the Poltergeist". Los Alamos Science 25: 3. 1997. http://library.lanl.gov/cgi-bin/getfile?25-02.pdf. Retrieved on 2010-02-10. 
  2. F. Reines, C.L. Cowan, Jr. (1956). "The Neutrino". Nature 178 (4531): 446. doi:10.1038/178446a0. Bibcode1956Natur.178..446R. 
  3. M.F. L'Annunziata (2007). Radioactivity. Elsevier. p. 100. ISBN 9780444527158. http://books.google.com/books?id=YpEiPPFlNAAC.