Электронны газ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Электронны газ — тэарэтычная мадэль, яхая апісвае паводзіны праводнасці электронаў у электронных правадніках.

Як і свабодныя электроны, часціцы электроннага газу падпарадкоўваюцца статыстыцы Фермі—Дзірака, рассейваюцца на фанонах, адны на адных, а таксама на любых парушэннях крышталічнай рашоткі.

Прасцейшы варыянт мадэлі электроннага газу — тэорыя металаў Друдэ—Лорэнца, дзе электронны газ разглядаўся як ідэальны газ. Гэта тэорыя прыстасавальная да паўправаднікоў, дзе колькасць часціц электроннага газу залежыць ад тэмпературы, а эфектыўная маса носьбітаў зараду адрозніваецца ад масы свабоднага электрона. У тэорыі металаў Зомерфельца ўлічвалася выраджэнне электроннага газу. У электроннай тэорыі металаў разам з мадэллю электроннага газу карыстаюцца мадэллю электроннай фермі-вадкасці, дзе ўлічваецца міжэлектроннае ўзаемадзеянне.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Богуш А. Электронны газ // БЭ ў 18 т. Т. 18. Кн. 1. Мн., 2004.