Юрый Міхайлавіч Антонаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Юрый Міхайлавіч Антонаў
Yuri Antonov (musician) (2015-12-10) 04.jpg
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння 19 лютага 1945(1945-02-19) (74 гады)
Месца нараджэння
Краіна
Альма-матар
Музычная дзейнасць
Прафесіі спявак, кампазітар, паэт, акцёр, гітарыст, клавішнік, кінакампазітар, акардэаніст
Пеўчы голас барытон і тэнар
Інструменты акардэон, сінтэзатар, фартэпіяна, акустычная гітара, электрагітара, акардэон[d] і голас[d]
Узнагароды
ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені ордэн Пашаны ордэн Дружбы Medal "In Commemoration of the 850th Anniversary of Moscow" юбілейны медаль «Дваццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» медаль «Ветэран працы»
Народны артыст Расійскай Федэрацыі
ордэн Францыска Скарыны
Заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі Прэмія МУС Расіі
antonov.ru
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Юрый Міхайлавіч Антонаў (нар. 19 лютага 1945, Ташкент, Узбекская ССР, СССР) — савецкі і расійскі кампазітар і эстрадны спявак, Заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі, Заслужаны артыст Чачэна-Інгушскай АССР (1983), Народны артыст Расіі (1997)

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і вайскоўца. Яго бацька Міхаіл Васілевіч Антонаў, афіцэр Савецкай Арміі, пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны застаўся служыць у ваеннай адміністрацыі Берліна, дзе ў 1948 годзе нарадзілася родная сястра Ю. Антонава Жанна. Маці Наталля Міхайлаўна Антонава (Літоўчанка) родам з горада Крамянчуга Палтаўскай вобласці.

Пасля заканчэння службы ў ГДР яго бацькі пераводзяць у Беларусь, дзе ён праходзіць службу ў розных воінскіх гарнізонах. Затым сям'я Антонавых трапляе ў Маладзечна, куды пераводзяць бацьку ў ваенны камісарыят. У гэтым горадзе пачынаецца музычная дзейнасць Юрыя Антонава. Мама прыводзіць яго ў музычную школу, пасля заканчэння якой Юры паступае ў Маладзечанскае музычнае вучылішча на клас народных інструментаў. У гады студэнцтва арганізоўвае свой першы музычны калектыў — эстрадны аркестр, які выступае ў мясцовым гарадскім Доме Культуры.

У 1963 годзе пасля заканчэння музвучылішча Юрый Антонаў размяркоўваецца выкладчыкам музыкі ў дзіцячую музычную школу ў Мінск, дзе на той момант ужо жывуць яго бацькі. Затым працуе салістам-інструменталістаў у Беларускай дзяржаўнай філармоніі. У лістапада 1964 года яго прызываюць у шэрагі Савецкай Арміі. Пасля заканчэння службы ён вяртаецца ў родную філармонію і працуе музычным кіраўніком ансамбля «Тоніка» Народнага артыста Беларускай ССР Віктара Вуячыча. У гэты мінскі перыяд творчасці адзін час у калектыве Ю.Антонава быў гітарыстам Уладзімір Мулявін, які прыехаў тады з Свярдлоўска, які замяніў у ансамблі гітарыста, які па сямейных абставінах з'ехаў у Маскву.

У 1969 годзе Ю.Антонава запрашаюць на працу ў папулярны ленінградскі ВІА «Спяваючыя гітары» у якасці інструменталіста-клавішніка. У гэтым калектыве Ю. Антонаў упершыню становіцца вакалістам. Тут прагучалі і першыя песні аўтарства Ю. Антонава «Аэрапорт», «Дзе ж смеласць?», «Стой, не страляй, салдат!» На словы паэта Альберта Азізава, «Аб добрых малайцах і чырвоных дзеўках» на словы паэта Алега Жукава, «Калі любіш ты» на словы паэта Леаніда Дзербянёва, але асаблівую папулярнасць ансамблю і самому Юрыю Антонаву прыносіць яго песня «Няма цябе прыгажэй» на словы ленінградскіх аўтараў Міхаіла Белякова і Ірыны Безладновай у выкананні саліста ансамбля Яўгена Бранявіцкага, якая выйшла на міньёне фірмы «Мелодыя» у 1971 годзе.

Узнагароды і званні[правіць | правіць зыходнік]

  • Ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені (17 студзеня 2005 года) — за вялікі ўклад у развіццё музычнага мастацтва і шматгадовую творчую дзейнасць
  • Ордэн Пашаны (16 лютага 2010 года) — за заслугі ў развіцці айчыннай культуры і мастацтва, шматгадовую плённую дзейнасць
  • Ордэн Францыска Скарыны (9 ліпеня 2010 года) — за ўклад ва ўмацаванне дружбы паміж народамі Беларусі і Расіі
  • Народны артыст Расійскай Федэрацыі (16 Красавік 1997 г.)
  • Заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі (18 сакавіка 1993)

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах. Т.1, Мн., 1996, С.387