Язычок (біялогія)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
На схеме паказаны паднябенныя міндаліны — гланды
Падваенне язычка

Язычок, або паднябенны язычок (лац.: uvula) — невялікі канічны адростак задняга краю мяккага неба, які складаецца са злучальнай тканкі. У чалавека і некаторых іншых прыматаў размяшчаецца над коранем языка. Язычок мае свае цягліцавыя валокны і пакрыты слізістай абалонкай[1].

Язычок гуляе найважную ролю ў фарміраванні гукаў маўлення. У прыватнасці, менавіта язычок выконвае функцыю «гарлавога» гуку Р, што ў народзе называюць «картавасцю(руск.) бел.».

Запаленне паднябеннага язычка называецца увуліт(гал.) бел.. У некаторых людзей назіраюцца некаторыя анамаліі ў развіцці язычка, напрыклад, падваенне(італ.) бел. або расшчапленне. У людзей з ВПЧ(руск.) бел. на паднябенным язычку могуць з'явіцца конусападобнай атожылкі, звязаныя з яго непасрэдным інфікаваннем шляхам мікрапашкоджванняў (да прыкладу пасля ангіны або прастуды)

Зноскі

  1. [ Язычок (біялогія) (руск.) ] — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]