Якаў Бенцыёнавіч Герцовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Якаў Бенцыёнавіч Гярцовіч)
Jump to navigation Jump to search
Якаў Бенцыёнавіч Герцовіч
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння 1 студзеня 1910(1910-01-01)
Месца нараджэння Сяліба, Мінская губерня цяпер Бярэзінскі раён, Мінская вобласць
Дата смерці 21 красавіка 1976(1976-04-21) (66 гадоў)
Грамадзянства
Альма-матар
Месца працы
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці літаратурны крытык
Мова твораў беларуская
Грамадская дзейнасць
Партыя
Узнагароды
ордэн Айчыннай вайны II ступені ордэн Чырвонай Зоркі медаль «За абарону Масквы» медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»

Якаў Бенцыёнавіч (Бенцыянавіч) Герцовіч (1 студзеня 1910, Сяліба, Мінскай губерні21 красавіка 1976) — беларускі савецкі літаратурны крытык[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Камуністычны інстытут журналістыкі імя С. М. Кірава ў Мінску ў 1936 годзе[1]. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны[1]. У пасляваенны час займаў пасаду намесніка адказнага рэдактара газеты «Звязда»[2]. У 1953—1970 працаваў у часопісе «Вожык»[1].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Пачаў друкавацца з 1936. Аўтар рэцэнзій і артыкулаў, прысвечаных праблемам развіцця беларускай літаратуры, пытаннях пісьменніцкага майстэрства. Даследаваў пераважна пытанні развіцця сучаснай беларускай прозы[1].

Аўтар кнігі франтавых замалёвак «На вайне як на вайне» (1969) і зборніка сатырычных мініяцюр «Не пугай адзінай» (1969)[1].

Сачыненні[правіць | правіць зыходнік]

  • «На перадавых пазіцыях» (1957)
  • «Літаратура і жыццё народа» (1960)
  • «Герой і сучаснасць» (1963)
  • «Пісьменнікі, кнігі, героі» (1966)
  • «Творчае крэда» (1970)

Ацэнкі сучаснікаў[правіць | правіць зыходнік]

Меў рэпутацыю «пагромшчыка» з-за цкавання беларускіх літаратараў (У. Караткевіча і інш.). У 1962 надрукаваў у газеце «Советская Белоруссия» артыкул «Пошукі, находкі, страты», у якім аўтару рамана «Леаніды не вернуцца да Зямлі» («Нельга забыць») былі прад'яўлены абвінавачванні ў «другараднасці, кніжнасці, фармалізме, неўдалым выбары галоўнага героя, неправільным паказе жыцця». Гэты артыкул паўплываў на лёс рамана, які быў надрукаваны толькі у 1983. Таксама адмоўна ставіўся Герцовіч да аповесці Дзікае паляванне караля Стаха, у якой убачыў «прыхарошване, ідэалізацыю гісторыі» і «элементарнае эпігонства».

Паэт Р. Барадулін у характарызаваў гэтага крытыка ў сваёй эпіграме: «Герцовіч Якаў горка плакаў: / жыць мала, а ня ўсіх абкакаў»[3].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Герцович Яков Бенцианович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 146. — 737 с.
  2. Отзыв заместителя ответственного редактора газеты «Звязда» Я. Герцович
  3. Першы помнік Рыгору Барадуліну // svaboda.org 23 лютага 2015

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі в 5-і тамах. Т. 2. — С. 77.
  • Беларуская энцыклапедыя. Т. 5. Мінск, 1997. С. 201.