(129) Антыгона

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
(129) Антыгона
129Antigone (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік К. Г. Ф. Петэрс
Месца выяўлення Клінтан
Дата выяўлення 5 лютага 1873
Эпанім Антыгона
Альтэрнатыўныя абазначэнні A878 CA; A907 BA
Катэгорыя Галоўны пояс астэроідаў
Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e) 0,21199
Вялікая паўвось (a) 429,047 млн км
(2,868 а.а.)
Перыгелій (q) 338,093 млн км
(2,26 а.а.)
Афелій (Q) 520 млн км
(3,476 а.а.)
Перыяд абарачэння (P) 1 774,055 сут (4,857 г)
Сярэдняя арбітальная скорасць 17,388 км/с
Схіленне (i) 12,218 °
Даўгата ўзыходнага вузла (Ω) 136,437 °
Аргумент перыгелія (ω) 108,207 °
Сярэдняя анамалія (M) 110,610 °
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр 113,0 км
Маса 2,0×1018 кг
Шчыльнасць 2,647 г/см³
Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні 0,0349 м/с²
2-я касмічная скорасць 0,0661 км/с
Перыяд вярчэння 4,9572 гад
Спектральны клас M
Абсалютная зорная велічыня 7,07m
Альбеда 0,164
Сярэдняя тэмпература паверхні 164 К (−109 °C)

(129) Антыго́на (лац.: Antigone) — астэроід з групы галоўнага пояса, які, меркавана, з’яўляецца адным з аскепкаў ядра буйнейшага астэроіда тыпу Весты і, па дадзеных радыёлакацыйных назіранняў, утрымвае вельмі вялікую канцэнтрацыю нікелю і жалеза. Антыгона была адкрыта 5 лютага 1873 года германа-амерыканскім астраномам Крысціянам Г. Ф. Петэрсам[1] у Клінтане, штат Нью-Ёрк і названы ў гонар фіванскай прынцэсы Антыгоны з старажытнагрэчаскай міфалогіі[2].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Антигона, малая планета // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
  2. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union Dictionary of Minor Planet Names — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 27. — ISBN 3-540-00238-3.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]