(129) Антыгона

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
(129) Антыгона
129Antigone (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік

К. Г. Ф. Петэрс

Месца выяўлення

Клінтан

Дата выяўлення

5 лютага 1873

Эпанім

Антыгона

Альтэрнатыўныя абазначэнні

A878 CA; A907 BA

Катэгорыя

Галоўнае кольца

Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e)

0,21199

Вялікая паўвось (a)

429,047 млн км
(2,868 а.а.)

Перыгелій (q)

338,093 млн км
(2,26 а.а.)

Афелій (Q)

520 млн км
(3,476 а.а.)

Перыяд абарачэння (P)

1 774,055 сут (4,857 г)

Сярэдняя арбітальная скорасць

17,388 км/с

Схіленне (i)

12,218 °

Даўгата ўзыходнага вузла (Ω)

136,437 °

Аргумент перыгелія (ω)

108,207 °

Сярэдняя анамалія (M)

110,610 °

Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр

113,0 км

Маса

2,0×1018 кг

Шчыльнасць

2,647 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні

0,0349 м/с²

2-я касмічная скорасць

0,0661 км/с

Перыяд вярчэння

4,9572 гад

Спектральны клас

M

Абсалютная зорная велічыня

7,07m

Альбеда

0,164

Сярэдняя тэмпература паверхні

164 К (−109 °C)

(129) Антыго́на (лац.: Antigone) — астэроід з групы галоўнага пояса, які, меркавана, з’яўляецца адным з аскепкаў ядра буйнейшага астэроіда тыпу Весты і, па дадзеных радыёлакацыйных назіранняў, утрымвае вельмі вялікую канцэнтрацыю нікелю і жалеза. Антыгона была адкрыта 5 лютага 1873 года германа-амерыканскім астраномам Крысціянам Г. Ф. Петэрсам[1] у Клінтане, штат Нью-Ёрк і названы ў гонар фіванскай прынцэсы Антыгоны з старажытнагрэчаскай міфалогіі[2].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Антигона, малая планета // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
  2. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union Dictionary of Minor Planet Names — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 27. — ISBN 3-540-00238-3.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]