(135) Герта

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
(135) Герта
135Hertha (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік

К. Г. Ф. Петэрс

Месца выяўлення

Клінтан

Дата выяўлення

18 лютага 1874

Эпанім

Нерта

Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e)

0,20576

Вялікая паўвось (a)

363,444 млн км
(2,42947 а.а.)

Перыгелій (q)

288,661 млн км
(1,92958 а.а.)

Афелій (Q)

438,226 млн км
(2,92936 а.а.)

Перыяд абарачэння (P)

1 383,139 сут (3,787 г)

Сярэдняя арбітальная скорасць

18,905 км/с

Схіленне (i)

2,305 °

Даўгата ўзыходнага вузла (Ω)

343,842 °

Аргумент перыгелія (ω)

339,919 °

Сярэдняя анамалія (M)

16,444 °

Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр

79,24 км

Маса

2,0×1018 кг

Шчыльнасць

7,677 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні

0,0345 м/с²

2-я касмічная скорасць

0,0652 км/с

Перыяд вярчэння

8,403 гад

Спектральны клас

M

Абсалютная зорная велічыня

8,23m

Альбеда

0,1436

Сярэдняя тэмпература паверхні

174 К (−99 °C)

(135) Герта (ням.: Hertha) — астэроід галоўнага пояса, які па арбітальных параметрах блізкі да астэроідаў сямейства Нісы, але не ўваходзіць у яго, бо прыналежыць да жалезных астэроідаў спектральнага класа M, тым часам як у дадзенае сямейства ўваходзяць астэроіды класа S і класа F. Астэроід (135) Герта быў адкрыты 18 лютага 1874 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША[1] і названы ў гонар Нерты, багіні ўрадлівасці ў германскай міфалогіі[2].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]