(153) Хільда

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
(153) ХільдаM:
Hilda-LB1-mag14.jpg
Астэроід Хільда 14,2m на фоне зорак
Адкрыццё
Першаадкрывальнік Іаган Паліза
Месца выяўлення Пула
Дата выяўлення 2 лістапада 1875
Эпанім Hilda[d]
Альтэрнатыўныя абазначэнні 1935 GD
Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e) 0,1382107
Вялікая паўвось (a) 594,185 млн км
(3,9718822 а.а.)
Перыгелій (q) 512,062 млн км
(3,4229256 а.а.)
Афелій (Q) 676,308 млн км
(4,5208388 а.а.)
Перыяд абарачэння (P) 2 891,299 сут (7,916 г)
Сярэдняя арбітальная скорасць 14,873 км/с
Схіленне (i) 7,82769°
Даўгата ўзыходнага вузла (Ω) 228,17321°
Аргумент перыгелія (ω) 39,14267°
Сярэдняя анамалія (M) 162,19320°
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр 170,63 км
Маса 5,2×1018 кг
Шчыльнасць 2,000 г/см³
Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні 0,0477 м/с²
2-я касмічная скорасць 0,0902 км/с
Перыяд вярчэння 5,9587 гад
Спектральны клас P
Абсалютная зорная велічыня 7,48m
Альбеда 0,0618
Сярэдняя тэмпература паверхні 141 К (−132 °C)

(153) Хільда (ням.: Hilda) — адзін з найбуйнейшых астэроідаў вонкавай часткі галоўнага пояса, з дыяметрам каля 170 км. Гэта цёмны астэроід даволі рэдкага спектральнага класа P. Яго адкрыў 2 лістапада 1875 года аўстрыйскі астраном Іаган Паліза і назваў у гонар дачкі іншага аўстрыйскага астранома Тэадора Апольцэра[1].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union. Dictionary of Minor Planet Names. — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 29. — ISBN 3-540-00238-3.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]