(29) Амфітрыта

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
(29) Амфітрыта Сімвал астэроіда Амфітрыты
29Amphitrite (Lightcurve Inversion).png
Трохмерная мадэль астэроіда (29) Амфітрыта
Адкрыццё
Першаадкрывальнік

Альберт Март

Месца выяўлення

Абсерваторыя Бішапа

Дата выяўлення

1 сакавіка 1854

Эпанім

Амфітрыта

Альтэрнатыўныя абазначэнні

A899 NG

Катэгорыя

Галоўнае кольца

Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e)

0,0729798

Вялікая паўвось (a)

382,219 млн км
(2,5549747 а.а.)

Перыгелій (q)

354,325 млн км
(2,3685132 а.а.)

Афелій (Q)

410,113 млн км
(2,7414362 а.а.)

Перыяд абарачэння (P)

1 491,689 сут (4,084 г)

Сярэдняя арбітальная скорасць

18,609 км/с

Схіленне (i)

6,09023°

Даўгата ўзыходнага вузла (Ω)

356,45146°

Аргумент перыгелія (ω)

61,87520°

Сярэдняя анамалія (M)

18,15471°

Фізічныя характарыстыкі[5]
Дыяметр

233 × 212 × 193 км[1]
212,22 ± 6,8 км (IRAS)

Маса

1,18×1019 кг[2]

Шчыльнасць

2,360 ± 0,260 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні

0,0593 м/с²

2-я касмічная скорасць

0,1122 км/с

Перыяд вярчэння

5,3921 гадз[3]

Спектральны клас

S

Бачная зорная велічыня

8,65 — 11,46 m[6]

Абсалютная зорная велічыня

5,85m

Альбеда

0,1793[4]

Сярэдняя тэмпература паверхні

170 К (−103 °C)

(29) Амфітрыта  — вельмі буйны астэроід галоўнага пояса, які ўваходзіць у колькасць 25 самых буйных астэроідаў галоўнага пояса і належыць да светлага спектральнага класа S[7]. Ён быў адкрыты 1 сакавіка 1854 года нямецкім астраномам Альбертам Мартам у абсерваторыі Бішапа, Вялікабрытанія і названы ў гонар старажытнагрэчаскай нерэіды Амфітрыты, жонкі Пасейдона, маці Трытона і Роды[8].

Арбіта астэроіда Амфітрыта і яго становішча ў Сонечнай сістэме

Акрамя таго, адзін час ён разглядаўся як магчымая мэта касмічнай місіі апарата «Галілеа» і мог стаць першым астэроідам, даследаваным аўтаматычнай міжпланетнай станцыяй[9].

Характарыстыкі[правіць | правіць зыходнік]

Дадзены астэроід размешчаны ў сярэдняй частцы галоўнага пояса на адлегласці 2,55 а.а. ад Сонца, зблізку арбітальнага рэзанансу з Юпітэрам 3:1. Арбіта Амфітрыты мае найменшыя значэнні эксцэнтрысітэту і нахілу да плоскасці экліптыкі сярод іншых буйных астэроідаў. Наогул, арбіта гэтага цела, з’яўляецца адной з самых кругавых сярод усіх выяўленых на сёння астэроідаў, яе эксцэнтрысітэт складае ўсяго 0,072, у сувязі з гэтым адлегласць астэроіда ад Сонца па меры руху па арбіце змяняецца даволі слаба, прыкладна ад 354,325 млн км у перыгеліі да 410,113 млн км у афеліі. Як следства, маючы (дзякуючы буйным памерам і адносна добраму альбеду) вялікае значэнне абсалютнай зорнай велічыні (5,85m), ён нават у моманты найбольшых збліжэнняў з Зямлёй ніколі не стане гэтак жа яркім, як астэроіды (6) Геба і (7) Ірыда, хоць яны і маюць прыблізна аднолькавыя з Амфітрытай значэння памераў і альбеда. Максімальная бачная зорная велічыня гэтага астэроіда складае +8,65 m, але звычайна яна не перавышае значэнні + 9,5 m.

Даследаванні[правіць | правіць зыходнік]

У 1979 года, засноўваючыся на даных крывы бляску астэроіда, E. F. Tedesco выказаў здагадку наяўнасць спадарожніка ў Амфітрыты[10][11][12], але ў выніку пазнейшых даследаванняў, праведзеных у 1986 году Універсітэтам Арызоны па пошуку патэнцыйных спадарожнікаў дыяметрам больш 3 кіламетраў, ніводнага спадарожніка выявіць так і не ўдалося[13]. 27 снежня 1984 года дырэктар NASA Джэймс Бегс зацвердзіў пралёт АМС «Галілеа» недалёка ад Амфтриты (на адлегласці 10-20 тысяч кіламетраў), з мэтай фатаграфаванні яе паверхні і вызначэнні складу парод. Каб забяспечыць сустрэчу з Амфітрытай, «Галілеа» павінен быў здзейсніць дадатковы манеўр, з прычыны якога планаванае прыбыццё касмічнага апарата да Юпітэру ссоўвалася з жніўня на снежань 1988 года[14]. Аднак, пасля катастрофы шатла «Чэленджэр» (28 студзеня 1985) запуск «Галілеа» быў адкладзены да 1989 года. А перанос тэрмінаў запуску і, як следства, змена траекторыі палёту да Юпітэра, зрабілі немагчымым збліжэнне «Галілеа» з Амфітрытай, таму замест яго ў якасці аб’екта даследавання быў выбраны астэроід (951) Гаспра[15]. У 2005 годзе, засноўваючыся на гравітацыйных абурэннях, аказваемых Амфітрытай на астэроіды (987) Валія і (6904) Мак-гіл, навукоўцы змаглі вызначыць яе масу і шчыльнасць[2]. Першапачаткова James Baer і Steven R. Chesley ацэньвалі масу 1,9×1019 кг[16], але ў выніку апошніх вымярэнняў гэта адзнака была зніжана да 1,18×1019 кг[1].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Jim Baer Recent Asteroid Mass Determinations. Personal Website (2008). Архівавана з першакрыніцы 26 жніўня 2011. Праверана 27 лістапада 2008.
  2. 2,0 2,1 The mass of (29) Amphitrite derived from its gravitational perturbations on (987) Wallia and (6904) McGill Astronomy and astrophysics (2005). Архівавана з першакрыніцы 25 чэрвеня 2012. Праверана 27 лістапада 2008.
  3. Listing for asteroid(англ.) 
  4. Listing for asteroid 2(англ.) 
  5. Asteroid Data Sets(англ.) 
  6. AstDys (29) Amphitrite Ephemerides. Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. Архівавана з першакрыніцы 25 чэрвеня 2012. Праверана 26 чэрвеня 2010.
  7. A method to determine silicate abundances from reflectance spectra with applications to asteroid 29 amphitrite associating it with primitive achondrite meteorites. University of Tokyo. 2002..
  8. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union Dictionary of Minor Planet Names — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 18. — ISBN 3-540-00238-3.
  9. 29 Amphitrite: The First Asteroid to be visited by a space mission. Barucci M. A., Fulchignoni M. (1986). Архівавана з першакрыніцы 12 лютага 2012.
  10. Other Reports of Asteroid/TNO Companions (Johnston Archive). Архівавана з першакрыніцы 12 лютага 2012. Праверана 8 кастрычніка 2008.
  11. Tedesco, E. F. (March 1979). "Binary Asteroids: Evidence for Their Existence from Lightcurves". Science, New Series 203 (4383): 905–907. doi:10.1126/science.203.4383.905. PMID 17771729. Bibcode1979Sci...203..905T. 
  12. van Flandern, T. C.; Edward F. Tedesco; Richard P. Binzel (1979). "Satellites of asteroids". 'Asteroids': 443–465, Tucson, AZ: University of Arizona Press. 
  13. The absence of satellites of asteroids. Space Sciences Building, University of Arizona. (1986). Праверана 8 кастрычніка 2008.
  14. Space new roundup. NASA. Архівавана з першакрыніцы 12 лютага 2012. Праверана 19 студзеня 1985.
  15. The Challenger Accident. Federation of American Scientists.. Архівавана з першакрыніцы 12 лютага 2012.
  16. Baer, James; Steven R. Chesley (2008). "Astrometric masses of 21 asteroids, and an integrated asteroid ephemeris" (PDF). Celestial Mechanics and Dynamical Astronomy (Springer Science+Business Media B.V. 2007) 100 (2008): 27–42. doi:10.1007/s10569-007-9103-8. Bibcode2008CeMDA.100...27B. http://www.springerlink.com/content/h747307j43863228/fulltext.pdf. Retrieved on 2008-11-10. 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]