Сітнік галоўчаты

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Juncus capitatus)
Jump to navigation Jump to search
Сітнік галоўчаты
Juncus capitatus Sturm9.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Juncus capitatus

Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  39258
NCBI  308373
EOL  414104
IPNI  442792-1
TPL  kew-314720

Сітнік галоўчаты[3][4][5] (Juncus capitatus) — від травяністых раслін сямейства Сітнікавыя (Juncaceae), распаўсюджаны ў Еўропе (акрамя поўначы), у Паўночнай Афрыцы, умеранай і субтрапічнай Азіі.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Аднагадовая расліна 5-15 см вышынёй. Каробачка карацей калякветніка. Лісточкі калякветніка жоўта-зялёныя, завостраныя, унутраныя карацей чым знешнія. Сцеблы ад аснавання купкападобна разгалінаваныя. Лісце прыкаранёвае[4].

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Расія, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Балгарыя, Харватыя, Італія, Мальта, Чарнагорыя, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія; Паўночная Афрыка: Алжыр, Лівія, Марока; Азія: Арменія, Азербайджан, Грузія, Расія, Кітай, Казахстан, Узбекістан, Манголія, Афганістан, Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя, Кіпр; натуралізаваны: на поўдні Канады, у ЗША[6][7].

Ва Украіне расце па вільготных пяшчаных месцах, галоўным чынам у далінах рэк — на ўсёй тэрыторыі, спарадычна, часцей у басейнах Дняпра і Северскага Данца[4]. Уваходзіць у пералік відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыі Кіеўскай вобласці[5].

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісванай у гэтым артыкуле групы раслін да класа аднадольных гл. раздзел «Сістэмы APG» артыкула «Аднадольныя».
  3. Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 69. — 160 с. — 2 350 экз.
  4. 4,0 4,1 4,2 Доброчаева Д. Н., Котов М. И., Прокудин Ю. Н., и др. Определитель высших растений Украины. — К., 1987. — С. 414. (руск.) (укр.) 
  5. 5,0 5,1 Андрієнко Т.Л., Перегрим М.М. (уклад.). Офіційні переліки регіонально рідкісних рослин адміністративних територій України (довідкове видання). — Київ, 2012. — 148 с. — ISBN 978-966-542-512-0.
  6. The Euro+Med PlantBase. (англ.) 
  7. Germplasm Resources Information Network (GRIN). (англ.)