Слаявіна ліставатая, буйналалопасцевая, гетэрамерная, зелянявая, шэрая або карычневая ў сухім стане і зялёная да блакітна-шэрага і карычневага колеру ў вільготным[1]. Верхняя паверхня слаявіны гладкая або лямцавая, ніжняя звычайна пухнаста-лямцавая, нярэдка з разгалінаванай сеткай жылак і добра прыкметнымі пучкамі рызаідальных цяжаў або рызін[2]. Цэфаладыі часам прысутнічаюць, паверхневыя або пагружаныя[1]. Апатэцыі развіваюцца на канцах лопасцяў з верхняга і ніжняга боку слаявіны або бываюць пагружанымі ў невялікія ямчатыя паглыбленні ў цэнтральнай частцы слаявіны[1]. Характэрна, што ў пачатку свайго развіцця апатэцыі звычайна пакрыты тоненькім покрывам, утвораным каравым пластом слаявіны, пазней покрыва рэпаецца і агаляе карычневы дыск. Сумкі цыліндрычныя або булавападобныя. Споры бясколерныя або светла-карычневыя, эліпсоідныя або іголкападобныя, з адной або некалькімі папярочнымі перагародкамі. Канідыёмы, калі прысутнічаюць, то ў выглядзе пікнід[1].
↑ абЖизнь растений : в 6 т. / гл. ред. Ал. А. Фёдоров. — М. : Просвещение, 1977. — Т. 3 : Водоросли. Лишайники / под ред. М. М. Голлербаха. — С. 449. — 487 с. — 300 000 экз.
Жизнь растений : в 6 т. / гл. ред. Ал. А. Фёдоров. — М. : Просвещение, 1977. — Т. 3 : Водоросли. Лишайники / под ред. М. М. Голлербаха. — С. 449. — 487 с. — 300 000 экз.
Определитель лишайников СССР / отв. ред. И. И. Абрамов. — Л.: Изд-во «Наука». Ленингр. отд., 1975. — Т. 3. Калициевые — Гиалектовые. — С. 139—140. — 275 с. — 2100 экз.
