Закон выпрамянення Кірхгофа

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Закон выпрамяне́ння Кі́рхгофа — адзін з асноўных законаў цеплавога выпрамянення, які ўстанаўлівае залежнасць паміж вылучэннем і паглынаннем электрамагнітнага выпрамянення целам пэўнай тэмпературы.

Устаноўлены Г. Р. Кірхгофам у 1859 годзе.

Паводле закона выпрамянення Кірхгофа адносіны выпрамяняльнай здольнасці ~r(\omega, T) цела да яго паглынальнай здольнасці ~a(\omega, T) не залежаць ад прыроды выпрамяняльнага цела і з'яўляюцца універсальнай функцыяй даўжыні хвалі (або частаты) і абсалютнай тэмпературы T:

\frac{r(\omega, T)}{a(\omega, T)} = f(\omega, T)

Фунцыя f з'яўляецца выпрамяняльнай здольнасцю абсалютна чорнага цела, для якога ~a(\omega, T)=1 і ў яўным выглядзе вызначаецца законам выпрамянення Планка.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 1999. — Т. 8. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0144-3.