Шэрая кугакаўка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Шэрая кугакаўка
Strix aluco (Linnaeus, 1758).jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Strix aluco Linnaeus, 1758

Арэал
выява
Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   177920
NCBI   111821
EOL   1178288

Шэрая кугакаўка (Strix aluco) — птушка сярэдняй велічыні з сямейства савіныя, распаўсюджаная на большай частцы тэрыторыі Еўропы, а таксама ў Усходняй Азіі.

Знешні выгляд[правіць | правіць зыходнік]

Шэрая кугакаўка дасягае велічыні да 38 см і важыць ад 400 да 640 г. У яе цёмныя вочы і круглая галава, якой яна можа круціць на 270°. Вушныя пучкі адсутнічаюць. Апярэнне афарбавана ў маскіровачны шэры колер або колер кары дрэў, а крылы ў параўнанні з іншымі відамі соў кароткія, шырокія і акругленыя. Пары з рознай афарбоўкай могуць мець розных дзіцянятаў.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Арэал разарваны: Еўропа (акрамя поўначы), цэнтральна-заходняя і Малая Азія, паўночна-заходняя Афрыка, а таксама ад Алтайскіх гор і Гіндукуша да Карэйскага п-ва і ўсходу Кітая ўключна. На Беларусі звычайны на гнездаванні аселы від.

Засяляе краi старых дрэвастояў (ахвотней змяшаных цi лісцевых) па суседству з палямі і лугамі, групы дрэў, а таксама паркі і алеі са старых лісцевых дрэў; часам забудовы, і нават паселішчы і гарады. Звычайна жыве ў нізінах, але ў Альпах даходзіць да 1600 м, а ў Турцыі — да 2350 м над у.м.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Гняздо робіць у вялікім дупле, шчылінах скал і руін, а таксама ў пабудовах; часам займае старыя гнёзды сарок, варон і нават вавёрак, у выключных выпадках — у земляных норах або паміж каранямі дрэў. Занімае гнездавыя скрынкі.

Яйкі (2-4, часам 1-6) звычайна авальныя, уздутыя з тупым вузейшым канцом, белыя (часам з жаўтаватым адценнем), бліскучыя, з крыху шурпатай паверхняй.

Падвіды[правіць | правіць зыходнік]

  • S. a. aluco — Скандынавія, Цэнтральная і Усходняя Еўропа, Паўночная Італія, Балканы;
  • S. a. sylvatica — Вялікабрытанія і захад Еўропы, Сардзінія, Сіцылія, Паўднёвая Італія, Грэцыя, Малая Азія, Блізкі Усход;
  • S. a. willkonskii — Каўказ;
  • S. a. siberiae — ад Урала да Заходняй Сібіры;
  • S. a. biddulphi — поўнач Пакістана і Кашмір;
  • S. a. mauritanica — паўночны захад Афрыкі;
  • S. a. sanctinicolai;
  • S. a. harmsi.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.