Дзень народнага адзінства

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Minin und Posharski.jpg

Дзень народнага адзінства — свята ў Расіі, якое адзначаецца 4 лістапада і прысвечанае падзеям вызвалення Масквы ад беларуска-польска-літоўскіх інтэрвентаў. Гэты дзень аб’яўлены непрацоўным.

22 кастрычніка па старому стылю (або 1 лістапада па новаму стылю) у 1612 годзе байцы народнага апалчэння пад кіраўнацтвам Кузьмы Мініна і Дзмітрыя Пажарскага штурмам узялі Кітай-горад, гарнізон Рэчы Паспалітай адступіў у Крэмль. Князь Пажарскі ўступіў у Кітай-горад з абразам Божай Маці і пакляўся пабудаваць храм у памяць гэтай перамогі. 26 кастрычніка (5 лістапада па новым стылі) камандаванне гарнізона інтэрвентаў падпісала капітуляцыю, выпусціўшы тады жа з Крамля маскоўскіх баяраў і іншых баярскіх асоб, на наступны дзень гарнізон здаўся. У канцы лютага 1613 года Земскі сабор абраў новым царом Міхаіла Раманава, першага рускага цара з дынастыі Раманавых.

У 1649 году ўказам цара Аляксея Міхайлавіча дзень Казанскай іконы Божай Маці, 22 кастрычніка (па старым стылі), быў абвешчаны дзяржаўным святам, які святкаваўся на працягу стагоддзяў да 1917 года.

Згодна з Праваслаўным царкоўным каляндаром у гэты дзень адзначаецца «Святкаванне Казанскай іконы Маці Божай (у памяць збавення Масквы і Расіі ад палякаў у 1612 годзе)», якое прыходзіцца на 22 кастрычніка па юліянскаму каляндару. З-за павелічэння за мінулыя стагоддзі розніцы паміж грыгарыянскім і юліянскім гэты дзень зрушыўся на 4 лістапада (а ў XXII стагоддзі зрушыцца на 5 лістапада).

У сучаснай Расіі Дзень народнага адзінства ўсталяваны законам у канцы 2004 года адначасова з адменай святкавання 7 лістапада.