Залатагузка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Залатагузка
Euproctis chrysorrhoea (Linnaeus, 1758).jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Euproctis chrysorrhoea Linnaeus, 1758

Сінонімы
  • Euproctis phaeorrhoea Haworth, 1803[1]
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   709250
EOL   504189

Залатагузка (Euproctis chrysorrhoea) — матыль з сямейства ваўнянак.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Размах крылаў прыкладна ад 30 да 35 мм, што больш чым у падобнай да яе жаўтагузкі (Euproctis similis). Матылькі адрозніваюцца памерамі жоўтай вобласці на брушку. У самцоў брушка на канцы іржава-чырвонага колеру, у той час як у самак брушка мае больш шырокую карычняватую вобласць. У некаторых асобін дадаткова маецца яшчэ жоўта-карычневае шчацінне ў задняй частцы цела. Верхні бок крылаў белы без чорных плямаў, характэрных для жаўтагузкі.

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

Від распаўсюджаны па ўсёй Еўропе, да Цэнтральнай Швецыі і да поўдня Фінляндыі. Сустракаецца ў паўднёва-заходнім Міжземнамор'і, на Іберыйскім паўвостраве і на ўсходзе да Расіі. На Беларусі часам назіраецца масавы лёт у садах, парках, лісцевых лясах. У Паўночную Амерыку від быў занесены прыкладна 100 гадоў таму.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Яйцакладкі (на лісці) прыкрываюцца валаскамі. Шаравата-чорныя вусені даўжынёй да 3,5 см, бародаўчатыя, з пякучымі валаскамі, якія пры сутыкненні з імі выклікаюць моцнае раздражненне скуры і слізістых абалонак. Зімуюць групамі (па 200—300) у гнёздах з лісця. Знішчаюць пупышкі і лісце пладовых і лясных лісцевых дрэў.

Зноскі

  1. Сістэматыка і сінанімія (англ.) . BioLib. Праверана 15 студзеня 2011.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Залатагузка // БЭ ў 18 тамах. Т.6. Мн., 1998. С. 508.
  • Günter Ebert (Hrsg.): Die Schmetterlinge Baden Württembergs Band 4, Nachtfalter II (Bombycidae, Endromidae, Lemoniidae, Saturniidae, Sphingidae, Drepanidae, Notodontidae, Dilobidae, Lymantriidae, Ctenuchidae, Nolidae). Ulmer Verlag Stuttgart 1994. ISBN 3-800-13474-8
  • Karl Cleve: "Der Goldafter (Euproctis chrysorrhoea L.) als Sanddornschädling", Jahresbericht der Forschungsstelle für Insel- und Küstenschutz,Bd.XIII,1972