Мітоз

На ілюстрацыі схематычна адлюстравана асноўная функцыя мітатычнага дзялення, якоя зводзіцца ў выніку да раўнамернага падзелу рэпліцыраваных храмасом паміж даччынымі клеткамі

Мітоз (ад грэч. Mitos - нітка) — непрамое дзяленне клеткі, карыокінез, найбольш распаўсюджаны спосаб рэпрадукцыі эукарыятычных клетак. Біялагічнае значэнне мітозу складаецца ў строга аднолькавым размеркаванні рэпліцыраваных храмасом паміж даччынымі ядрамі, што забяспечвае ўтварэнне генетычна ідэнтычных даччыных клетак і захоўвае пераемнасць у шэрагу клеткавых пакаленняў.

Мітоз - адзін з фундаментальных працэсаў антагенезу. Мітатычнае дзяленне забяспечвае рост мнагаклетачных эукарыёт за кошт павелічэння папуляцыі тканкавых клетак. У выніку мітатычнага дзялення клетак мерыстэм павялічваюцца тканкавыя папуляцыі раслінных клетак. Драбленне аплодненага яйка і рост большасці тканак у жывёл таксама адбываецца шляхам мітатычных дзяленняў.

На падставе марфалагічных асаблівасцяў мітоз ўмоўна падзяляецца на стадыі: прафазу, праметафазу, метафазу, анафазу, целафазу. Першыя апісанні мітатычных фаз і ўстанаўленне іх паслядоўнасці былі зроблены ў 70-80-х гадах XIX стагоддзя. У канцы 1870-х - пачатку 1880-х гадоў нямецкі гістолаг Вальтэр Флемінг для абазначэння працэсу непрамога дзялення клеткі увёў тэрмін «Мітоз».