Пеніс

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Схема будовы мужчынскай рэпрадуктыўнай сістэмы
Запаленне галоўкі чэляса і краявой плоці.

Палавы член, пеніс, чэляс[1] (лац.: pénis, грэч.: Φάλλος phállos) — адзін з вонкавых палавых органаў рэпрадуктыўнай сістэмы мужчыны. Служыць для вывядзення мачы з мачавога пухіра, выкіду спермы, а таксама служыць як капулятыўны орган.

У чэлясе вылучаюць корань (лац.: rádix pénis), цела, або ствол (лац.: córpus pénis) і галоўку (лац.: glans pénis). Ствол чэляса створаны двума пячорыстымі і адным губкавым целамі.

Пячорыстыя і губкавае цела складаюцца з шчыльнай белачнай абалонкі, ад якой ўнутр адыходзяць шматлікія перакладзіны — трабекулы, прамежкі паміж якімі і ўтвараюць «пячоры» або лакуны (лац.: cavérnae).

Чэляс

Эрэкцыя[правіць | правіць зыходнік]

Эрэкцыя

Даўней лічылася, што пры юрлівасці чэляс цвярдзее, паколькі ён надзімаецца паветрам[2]. Насамрэч, пры палавой юрлівасці прыток артэрыяльнай крыві да чэляса павялічваецца, а вянозны адток памяншаецца, з прычыны чаго каверны чэляса запаўняюцца крывёй, і ён павялічваецца ў аб'ёме ў 2-8 разы, становячыся пры гэтым пругкім — так настае эрэкцыя.

Падтрыманне эрэкцыі забяспечваецца памяншэннем вянознага адтоку, якому спрыяюць скарачэнне асобых цягліц (mm. ischiocavernósi — сядалішчна-пячорыстыя цягліцы), якія размяшчаюцца ў кораня чэляса. Па канчатку юрлівасці цягліцы паслабляюцца і кроў, якая запаўняла каверны чэляса, лёгка адцякае, пасля чаго ён памяншаецца да звычайных памераў і становіцца мяккім.

Галоўка чэляса пры эрэкцыі заўсёды застаецца меней пругкай і больш эластычнай у параўнанні з яго целам, што прадухіляе траўматызацыю жаночых палавых органаў.

Зноскі

  1. Анатомический словарь: русско-белорусско-латинский, белорусско-латинский, латинско-белорусский. С.П.Ярошевич, Л.Н.Бойцов, Д.В.Ковалева, П.И.Лобко. - Мн.: Дизайн ПРО, 1998. - 480 с.
  2. Мужское достоинство(руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons