Сіп белагаловы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Сіп белагаловы
Eagle beak sideview A.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gyps fulvus Hablizl, 1783

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   175487
NCBI   36247
EOL   912806

Белагаловы сіп (Gyps fulvus) — буйная драпежная птушка сямейства каршаковых, падальнікі.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Вельмi вялiкi. Даўжыня цела 95—110 см, размах крылаў 240—280 см. Галава, шыя i верх цела белаватыя, махавыя цёмныя. Нiз цела рыжаваты, у маладых нiз цямнейшы i цёмны каўнер. Ад чорнага грыфа адрознiваецца формай хваста. Звычайна сустракаюцца некалькi асобiн разам. Голас: цiхiя, чутныя толькі зблізку каркаючыя i шыпячыя гукi, якія выдаюць толькi ў гнездавы перыяд.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Распаўсюджаны на засушлівых горных і раўнінных ландшафтах. Арэал разарваны: Паўднёвая Еўропа, Малая Азія i Паўднёвая Азія (акрамя ўсходняй часткi), Паўночная i Паўднёвая Афрыка. Насяляе сухiя адкрытыя тэрыторыi на краі абрываў альбо гор (200—2750 м), у пошуках харчавання адзначаны ў далiнах i на раўнiнах (асаблiва пад час качовак).

Аселы. Мноства асобiн качуе, у гэты час залятаюць у Ірландыю, Вялiкабрытанiю, Бельгію, Галандыю, Германiю, Данiю, Нарвегію, Швецыю, Фiнляндыю, Эстонію, Латвію, Літву, Польшчу, Чэхію, Славакію, Венгрыю, Швейцарыю, Румынію, Беларусь, Малдавію, а таксама ў Сiбiр.

Арэал і агульная колькасць гэтага віду паступова скарачаюцца. На тэрыторыі Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны від.

Асаблівсці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Гняздо пераважна ў невялікай калонii, у шчылiнах альбо на скальных уступах, у нiшах i ўваходах у пячоры, на абрывістых скалах, зрэдку ў старых гнёздах на дрэвах, плоская кучка сухiх галiн з высцiлкай з галiнак i сухой травы.

Яйка адно (калі два, то яны адкладзены дзвюм самкамі), амаль элiптычныя, з шурпатай паверхняй, брудна-белыя са светла-бурымi альбо светла-чырвонымi мазкамi; часам без мазкоў. Памеры: 92,0 х 70,5 мм.

Падвiды[правіць | правіць зыходнік]

  • G. f. fulvus — Паўночна-заходняя Афрыка i ад Пiрэнейскага п-ва на ўсход праз Балканы, Малую Азiю, Блізкі Усход, Аравiйскi п-аў i Iран (да Памiра i Алтая)
  • G. f. fulvescens — Афганiстан, Пакiстан, паўночная Iндыя (да Асама).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.