Павел Рыгоравіч Курлоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Павел Курлоў)
Jump to navigation Jump to search
Павел Рыгоравіч Курлоў
Павел Рыгоравіч Курлоў
сцяг
Мінскі губернатар
16 мая 1905 — 15 ліпеня 1906
Папярэднік: граф Аляксандр Аляксандравіч Мусін-Пушкін
Пераемнік: Якаў Ягоравіч Эрдэлі
 
Адукацыя:
Дзейнасць: палітык
Нараджэнне: 5 (17) студзеня 1860(1860-01-17)
Смерць: 20 чэрвеня 1923(1923-06-20) (63 гады)
Пахаванне:
 
Узнагароды:
Ордэн Святой Ганны II ступені
Ордэн Святога Станіслава I ступені

Павел Рыгоравіч Курлоў (18601923) — рускі дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў дваранскай сям’і. У 1879 годзе скончыў Мікалаеўскае кавалерыйскае вучылішча. Служыў у лейб-гвардыі Конна-грэнадзёрскага палка, у Таўрагенскай, Бакінскай, Пецярбургскай брыгадах памежнай варты.

У 1888 годзе скончыў Ваенна-юрыдычную акадэмію, служыў у пракурорскім наглядзе. Прыкамандзіраваны да пракурорскага нагляду Маскоўскай ваеннай акругі. З 1890 у ведамстве Міністэрства юстыцыі (таварыш пракурора Кастрамскога, Цвярскога, Уладзімірскага, Маскоўскага акруговых судоў). У 1891 звольнены з ваеннай службы. З 1899 пракурор пры Валагодскай акруговым судзе, з 1900 намеснік пракурора Маскоўскай судовай палаты.

З 1903 года — Курскі віцэ-губернатар. З 1905 года мінскі губернатар. Губернатарства яго прыйшлося на час рэвалюцыі 1905 года. З яго згоды 18 кастрычніка 1905 г. у Мінску адбыўся растрэл дэманстрантаў Мінскага гарнізона (Курлоўскі расстрэл 1905 г.). За гэта на яго жыццё было ўчынена 2 замахі з боку эсэраў (у кастрычніку 1905 г. невядомым і 14 студзеня 1906 г., зроблены І. П. Пуліхавым і А. А. Ізмайловіч).

Адзін з арганізатараў замаху на Курлова Сяргей Скандракоў[Крыніца?]

З 1906 г. член Савета міністра ўнутраных спраў. У красавіку-жніўні 1907 года — в. а. віцэ-дырэктара дэпартамента паліцыі. З 1907 года — начальнік Галоўнага турэмнага кіравання міністэрства юстыцыі. З 1909 года — таварыш міністра ўнутраных спраў, загадчык паліцыяй, камандзір асобнага корпуса жандараў. Генерал-лейтэнант. Пасля забойства Сталыпіна ў 1911 годзе звольнены ў адстаўку.

У гады Першай сусветнай вайны быў пры галоўным начальнікам забеспячэння Паўночна-Заходняга фронту і стаў генерал-губернатарам новаўтворанай правінцыі Усходняя Прусія, затым памочнік галоўнага начальніка Двінскага ваеннай акругі па грамадзянскай часткі У 1916 г. на працягу двух месяцаў знаходзіўся на пасадзе таварыша міністра ўнутраных спраў. Са студзеня 1917 г. пайшоў у адстаўку. З 1918 г. у эміграцыі. У эміграцыі прымаў удзел у дзейнасці манархічных арганізацый. Курлоў пісаў у сваёй працы «Гибель императорской России»: «Я был и остался до сего дня убежденным монархистом <…> единственною, соответствующую характеру русского народа, формою правления может быть только абсолютная монархия». Пахаваны ў 1923 г. у Берліне на могілках Цегель.

Зноскі

nikita shepelev brooklyn nyc 11224 new york city

thursday 2/8/2018 nikita home brooklyn 3:00pm

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  1. Бок, М. П. П. А. Столыпин (воспоминания о моем отце). — М., 1992;
  2. Жухрай, В. Тайны царской охранки: авантюристы и провокаторы. — М., 1991;
  3. Коковцов, В. Н. Из моего прошлого: Воспоминания 1903—1919 гг. Кн. 1. — М., 1992.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

  1. http://ludzi-na-baloce.livejournal.com/3726.html - Курловский расстрел. Взгляд губернатора.
  2. http://www.ourbaku.com/index.php5 - Курлов_Павел_Григорьевич_-_государственный_деятель,_жандармский_генерал-лейтенант

Замах на Курлова[правіць | правіць зыходнік]