Альфа, літара

Грэчаскі алфавіт
Α α — альфа	Β β — бэта
Γ γ — гама	Δ δ — дэльта
Ε ε — эпсілон	Ζ ζ — дзэта
Η η — эта	Θ θ — тэта
Ι ι — іота	Κ κ — капа
Λ λ — лямбда	Μ μ — мю (мі)
Ν ν — ню (ні)	Ξ ξ — ксі
Ο ο — амікрон	Π π — пі
Ρ ρ — ро	Σ σ ς — сігма
Τ τ — тау	Υ υ — іпсілон
Φ φ — фі	Χ χ — хі
Ψ ψ — псі	Ω ω — амега
Выйшлі з ужывання
Ϝϝ,Ͷͷ — дыгама (вав)	Ϛϛ — стыгма
Ͱͱ — гета	Ϻϻ — сан
Ϸϸ — шо	Ϙϙ,Ϟϟ — копа
Ϡϡ,Ͳͳ — сампі

Α, α (назва: грэч. Άλφα — алфа, альфа) — першая літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэцчасага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 1. Паходзіць ад фінікійскай літары — Алеф, якая ў перакладзе азначае «бык» і сваім выглядам нагадвае сымвалічны малюнак галавы быка. Ад літары «альфа» паходзіць лацінская літара A і кірылічная А.

Назва і транскрипцыя у беларускай мове

Алфа, транскрипцыя: А. Назва у старабеларускай і цэркоўна-славянскай мовах. Прыклад ужывання назвы і, адначасова, транскрипцыи — слова алфавіт.

Дадзены вар'янт назвы з'яўляець ся транслітэрацыяй першага узроўню конвэрсіи, таксама ён супадае з вымаўленням і напісанням у шэрагу моваў, такіх, як болгарская, англійская і інш.

Альфа, транскрипцыя: А. Назва у сучаснай беларускай мове . Прыклад ужывання назвы і, адначасова, транскрипцыи — слова «альфабэт» у транскрипцыи, якая прынята па нормах беларускага «клясычнага» правапісу.

Дадзены вар'янт назвы з'яўляець ся транскрипцыяй вымаўлення у шэрагу эўропэйскіх моваў літэры L як [ль], што, перш за ўсё датычыць ся да нямецкай, французскай і польскай моваў, якое вымаўленне у сучасным беларускім «клясычным» правапісу спрабуець ся дадаць да усіх без выключэння займаных словаў.