Бансай

Выстаўка бансай у кітайскім садку (Сідней)

рададэндран, выгадаваны ў выглядзе бансай

Бансай (яп.: 盆栽 — літар.: «дрэва, якое расце на падносе») — мастацтва вырошчвання дакладнай копіі дрэва ў мініяцюры. Слова «бансай» паходзіць ад кітайскага слова «пэнь-цай». Паўстала мастацтва ў 231 да н.э. у Кітаі.

Гісторыя

Першыя дакладныя пісьмовыя крыніцы, якія тычацца ўзнікнення стылю бансай, зыходзяць з Кітая і адносяцца да эпохі дынастыі Тан (VIII—X стст.), дзе ўпершыню ў насценным жывапісе з'яўляецца выява пеньцзай — расліна, узятая з прыроды і затым перасаджаная ў гаршчок. Гэтыя расліны выгадоўваліся будыйскімі манахамі, верагодна, за некалькі стагоддзяў да нашай эры і пасля ператварыліся ў адзін з заняткаў мясцовай шляхты.

Бансаі ўпрыгожвалі японскія дамы і сады. У эру Такугава паркавы дызайн атрымаў новы штуршок: вырошчванне азаліяў і клёнаў зрабілася баўленнем часу багатых людзей. Карлікавая раслінаводства (хаці-но-кі — «дрэва ў чыгуне») таксама развівалася, але бансаі таго часу былі вельмі вялікімі.

Цяпер для бансаі выкарыстоўваюцца звычайныя дрэвы, маленькімі яны робяцца дзякуючы пастаяннай падрэзцы і розным іншым метадам. Пры гэтым суадносіны памераў каранёвай сістэмы, абмежаванай аб'ёмам гаршку, і наземнай часткі бансай адпавядаюць прапорцыям дарослага дрэва ў прыродзе.

Спасылкі

• На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бансай