Горад Харбін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Харбін
哈尔滨 (哈爾濱)
Сцяг
Сцяг
Harbin montage.png

Каардынаты: 45°45′00″ пн. ш. 126°38′00″ у. д. / 45.75° пн. ш. 126.633333° у. д. (G) (O) (Я)45°45′00″ пн. ш. 126°38′00″ у. д. / 45.75° пн. ш. 126.633333° у. д. (G) (O) (Я)

Краіна
Плошча
56 579 км²
Насельніцтва (2006)
3 279 454 чалавек
Часавы пояс
Тэлефонны код
451
Паштовы індэкс
150000
Афіцыйны сайт

Харбін (Кітай)
Харбін
Харбін

Харбін — горад у паўночна-ўсходнім Кітаі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Хэйлунцзян, згодна з сучасным кітайскім адміністрацыйным дзяленнем Харбін з'яўляецца горадам субправінцыйнага значэння. Транспартны вузел, буйны эканамічны і культурны цэнтр. Насельніцтва з прыгарадамі - 9,5 мільёнаў жыхароў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Заснаваны ў 1898 на месцы рыбацкага паселішча ў сувязі з будаўніцтвам Кітайскай Чанчуньскай чыгункі; туг знаходзілася яе цэнтральная адмінісграцыя, склалася вялікая расійская дыяспара. Пасля грамадзянскай вайны ў Расіі Xарбін — адзін з галоўных цэнтраў белай эміграцыі. У 1932—45 акупіраваны японскімі войскамі. фармальна ў складзе Маньчжоў-го. 18—20.8.1945 у ходзе савецка-японскай вайны заняты Чырвонай Арміяй і Амурскай ваеннай флатыліяй.

Прамысловасць[правіць | правіць зыходнік]

Машынабудаванне (у т.л. электратэхнічнае, энергетычнае, транспартнае машынабудаванне, станка- і прыладабудаванне), харчовая прамысловасць, дрэваапрацоўка, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, цукровая, папяровая прамысловасць.

Адукацыя, навука, культура[правіць | правіць зыходнік]

Дзейнічае шэраг ВНУ. У будынку царквы Св. Сафіі цяпер музей рускай гісторыі.

Прымае наведвальнікаў заапарк. Праходзяць Харбінскі летні музычны фестываль (ліпень) і Зімовы фестываль ледзяных збудаванняў.

Адміністрацыйны падзел[правіць | правіць зыходнік]

Харбін у адміністрацыйна-тэрытарыяльным плане дзеліцца на:

  • 8 гарадскіх раёнаў (Даолі, Наньган, Сянфан, Даовай, Пінфан, Сунбэй, Хулань, Ачэн),
  • 3 горада павятовага ўзроўню (Шанчжы, Шуанчэн, Учан) і
  • 7 паветаў (Фанчжэн, Бінь, Ілань, Баянь, Тунхэ, Мулань, Яньшоў)

Беларусы ў Харбіне[правіць | правіць зыходнік]

Сярод эмігрантаў 1920—40-х г. у горадзе быў значны беларускі асяродак. У оперным тэатры працавалі спявак М. Забэйда-Суміцкі, дырыжор І. Райскі і яго сын Б. Райскі. У Xарбіне знаходзіліся беларускія місіянеры ордэна марыянаў на чале з Ф. Абрантовічам (1928—39) і А. Цікотам (1939—48), святары Я. Германовіч (В. Адважны), Т. Падзява, К. Найловіч.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Бажэнаў Ю. Харбін // БЭ ў 18 т. Т. 16. Мн., 2003.