Курыльскі бабтэйл

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Курыльскі бабтэйл - эксперыментальная парода котак, атрыманая ў расійскім "Міжрэгіянальным клубе прыхільнікаў котак" у 1991 годзе. Парода была прызнаная арганізацыяй WCF.

Вонкавы выгляд[правіць | правіць зыходнік]

Арганізацыя WCF прызнала два стандарты курыльскіх бабтэйлаў. Першы - з кароткай поўсцю - нагадвае брытанскую караткапоўсную котку з пакарочаным хвастом. А другі стандарт - напаўдаўгапоўсны - нагадвае сібірскую котку з гэткім жа кароткім пухоўным хвастом.

Нораў[правіць | правіць зыходнік]

У курыльскіх бабтэйлаў вельмі дзіўны характар. Што да яго, яны падобныя да сабакаў, бо вельмі прыхільныя і ласкавыя да гаспадара, горача любяць яго. Добра ловяць пацукоў і мышаў. Заўважаюць сейсмічныя штуршкі, і сваімі паводзінамі папярэджваюць гаспадара. Курыльскі Бабтейл - цыбатыя, з «хвастамі-пампонамі», коткі. Не баяцца вады і нізкіх тэмператур, выдатныя рыбаловы. Сярод аматараў клічуцца "курбобамі". Прыязныя, вельмі цікаўныя (часам залішне), вельмі актыўныя, праяўляюць звычкі сабак - выходзяць знаёміцца ​​з гасцямі, абнюхваюць іх, бегаюць за цацкай, прыносяць яе, любяць гуляць. Сярод іншых парод асабліва вылучаюцца розумам і высокім інтэлектам. Аматары катоў і ветэрынары ведаюць, што коткі самых розных парод, якім па тых ці іншых медыцынскіх прычынах апранаюць гуньку або пластыкавыя каўпакі на галовы, робяць усё магчымае, каб пазбавіцца ад гэтых прылад - спрабуюць скінуць іх, паласуюць кіпцюрамі і г.д. Толькі бабтэйлы не робяць нічога падобнага і цярпліва выносяць ўсе вышэйапісаныя пазбаўленні, нібы разумеюць, што гунькі і каўпакі неабходныя і надзетыя на цела ў іх жа інтарэсах. Курыльскія бабтэйлы адрозніваюцца тым, што ўвесь час знаходзяцца каля кагосьці з гаспадароў, быццам сабакі, прычым часцяком навязваюць сваю прысутнасць так, што пачынаюць надакучаць гаспадарам. Напрыклад, гэтыя каты любяць хадзіць па лісце паперы, на якім пішуць асадкай, і выбіваць з рук гаспадара гэтую асадку, каб пагуляць з ёй. Любяць залазіць на клавіятуру кампутара, калі гаспадар на ёй працуе, і, адпаведна, ствараюць часам немалыя перашкоды. І ўсё гэта, каб дамагчыся ласкі ад гаспадара. Аднак трэба сказаць, што ласкавыя Курыльскія бабтэйлы толькі ў тых выпадках, калі ласкі хочуць самі. Калі ж гэта жаданне зыходзіць ад гаспадара, - не варта чакаць ад курбоба адэкватнага адказу. Сядзець на руках Курыльскія бабтэйлы не любяць, - як правіла, пачынаюць гучна мяўкаць і вырывацца. Гэтым коткам ўласціва неўтаймаванае жаданне паляваць на ўсіх і ўся, пачынаючы з гаспадароў (да шчасця, тут напады, як правіла, бяскрыўдныя, чыста гульнявыя, без выпускання кіпцюроў). Але трымаць у кватэры іншых жывёл не рэкамендуецца: бабтэйлы рана ці позна дабяруцца да іх. Доля хамячка, белага пацука, папугая і акварыўмных рыбак будзе вельмі сумная. У паядынках з сабакамі бабтэйлы адважныя; праўда, часцяком да саміх паядынкаў справа не даходзіць, усё абмяжоўваецца супрацьстаяннем, пры якім бабтэйл стварае такую ​​"вольтавую дугу", што сабака не вытрымлівае і сыходзіць. Выключэнне складаюць сабакі баявых парод, у паядынках з якімі шанцаў, як правіла, няма ні ў адной хатняй коткі. Бабтэйлы вельмі "гаманкія" - значна больш, чым коткі іншых парод. Гукі, якія выдаюцца імі, вельмі разнастайныя, - ад піску і дзіўнага "бэлькання", падобнага на казінае, да "мяу" з выразна выяўленай літарай "м", - і да таго ж гырканне, калі жывёла раздражнёная. Па сутнасці, курбобы - адзіныя хатнія коткі, якія ўмеюць рыкаць.