Споведзь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Таінства пакаяння (Нікаля Пусэн, 2-я трэць XVII ст. Нацыянальная галерэя Шатландыі, Эдынбург)

Споведзь — у аўраамічных рэлігіях (іўдаізме, хрысціянстве і ў ісламе) адзін з абрадаў (у праваслаўі і каталіцтве - таінства (сакрамент)) пакаяння, які складаецца ў прызнанні ў зроблным граху. Для здзяйснення споведзі абавязковыя раскаянне і намер у далейшым не грашыць.

Форма звароту да святара[правіць | правіць зыходнік]

Традыцыйная фармулёўка, якую часта выкарыстоўваюць каталікі: «Блаславі мяне, Ойча, таму што я зграшыў. З маёй апошняй Споведзі прайшло [гэтулькі вось часу]» [1]. Праваслаўныя хрысціяне звычайна выкарыстоўваюць такую фармулёўку: «Каюся табе, Госпадзі, і табе, сумленны ойча» [2].

Грахі, якія могуць быць дараваны[правіць | правіць зыходнік]

«Царква заўсёды вучыла, што любы грэх, якім бы цяжкім ён ні быў, можа быць дараваны» [3].

Зноскі

  1. U.S. Catholic. 1982. Кастрычнік С. 6
  2. Чын праваслаўнай споведзі
  3. Broderick R. C. The Catholic Encyclopedia. Нашвіл, Тэнэсі, 1976. С. 554