Блакітніца звычайная

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Блакітніца звычайная
Eurasian blue tit Lancashire.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Cyanistes caeruleus Linnaeus, 1758

Сінонімы
  • Parus caeruleus
Арэал
выява

  Група caeruleus

  Група teneriffae

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   559612
NCBI   156563
EOL   4404719

Блакітніца звычайная, сініца сіняя (Cyanistes caeruleus) — птушка сямейства сініцавых.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня цела 11-12 см, размах крылаў 18-20 см. Нiз цела аднолькава жоўты, верх галавы, крылаў i хваста ярка-блакiтны, белыя шчокi, праз вока цёмная паласа. Маладыя з жаўтаватымi шчокамi i зеленавата-карычневым верхам цела. Песня даволi доўгая, далiкатная i хуткая.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Арэал: Еўропа (акрамя поўначы), Малая Азія, Блізкі Усход, Паўночна-Заходняя Афрыка, Iран, паўднёвы захад Туркменiі. На Беларусі звычайны від.

Насяляе розныя тыпы мяшаных лясоў, паркі, сады, населеныя пункты i гарады. Пазбягае хваёвых лясоў (асабліва сухіх), за выключэннем Канарскiх а-воў. У Татрах даходзiць да 1100 м, у Швейцарскіх Альпах — да 1250 м, у Французскіх Альпах — да 1700 м, у Пiрэнеях i на Каўказе — да 1800 м над у.м.

Аселая, частка папуляцыі качуе альбо мігрыруе.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Корміцца насякомымі.

Гняздо ладзіць у дупле (як у натуральным, так і ў штучным) з вузкай адтулінай (3-3,5 см), шчылiнах i дзірках у мурах, рэдка на зямлi або ў перабудаваных гнёздах iншых птушак. Знешняя частка з зялёнага моху з прымессю сухой травы. Унутраная частка з касмыкоў воўны, шэрсці, валосся і пуху.

Яйкі (звычайна 10-12, часам 6-18) авальныя з тупым вузейшым канцом. Белыя, матавыя, з даволі рэдкімі светла-чырвонымі плямкамі (часам чорна-карычневымі), часта згушчанымi на шырэйшым канцы. Памеры: 16 х 12 мм.

Падвіды[правіць | правіць зыходнік]

  • P. c. caeruleus — Паўночная i Усходняя Еўропа;
  • P. c. obscurus — Брытанскія а-вы;
  • P. c. ogliastrae (сін. P. c. harterti) — Пiрэнейскі п-аў, Корсіка, Сардзінія, паўд. Грэцыя, Крыт;
  • P. c. balearicus — Балеарскія а-вы;
  • P. c. orientalis — ад Волгі да Урала;
  • P. c. satunini — Крым, Каўказ, паўн. Iран;
  • P. c. teneriffae — Канары (Гранд-Канарыя, Тэнерыфе);
  • P. c. palmensis — Канары (Ла Пальма);
  • P. c. ombrosus — Канары (Хiера);
  • P. c. degener — Канары (Фуэртавентура, Ланзарот).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.