Закон Шпёрэра

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Малюнак, які ілюструе закон Шпёрэра. На верхняй дыяграме намаляваная «Дыяграма матылькоў» Маундэра: шыраты груп сонечных плям у залежнасці ад часу. На ніжняй дыяграме паказана залежнасць сумарных плошчаў плям ад часу.

Закон Шпёрэра - заканамернасць паводзін сонечных плям ў 11-гадовым сонечным цыкле, якая заключаецца ў тым, што ў пачатку цыклу плямы на Сонца з'яўляюцца на высокіх геліяграфічных шыротах (парадку ± 25-30°), а з ходам цыклу плямы мігруюць да сонечнага экватара, ў канцы цыклу дасягаючы шырот ± 5-10°.

Гэтую асаблівасць ўпершыню выявіў ў 1859 годзе англійскі астраном-аматар Рычард Кэрынгтан, а некалькі пазней значна больш пераканаўча пацвердзіў Густаў Шпёрэр, у гонар якога і была названая заканамернасць.

Спачатку гэтай асаблівасці не надавалі асаблівага значэння, але потым высветлілася, што сярэднюю працягласць 11-гадовага сонечнага цыклу значна дакладней можна вызначыць па змене шыраты груп сонечных плям, чым па варыяцыям лікаў Вольфа. [1] Таму цяпер закон Шперера разам з законам Швабе — Вольфа выступае ў якасці аднаго з асноўных законаў сонечнай цыклічнасці.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Витинский Ю. И. Солнечная активность. — 2-е изд. — 1983. — С. 80. — 193 с.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]