Лептаспіроз

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Лептаспіроз
Leptospirosis darkfield.jpg
Лептаспіры з павелічэннем у 200 разоў пад электронным мікраскопам
МКХ-10 A27. 27.
МКХ-9 100100
OMIM 607948 607948
DiseasesDB 7403 7403
MedlinePlus 001376 001376
eMedicine med/1283  emerg/856emerg/856 ped/1298ped/1298 med/1283  emerg/856emerg/856 ped/1298ped/1298
MeSH C01.252.400.511 C01.252.400.511

Лептаспіроз (таксама вядомы пад назвай балотная ліхаманка,[1] сабачая ліхаманка[2] і ліхаманка форта Брэг[3], а таксама іншымі назвамі) з’яўляецца інфекцыяй ,што выклікаецца спіралепадобнымі бактэрыямі пад назвай Leptospira. Сімптомы могуць розніцца ад нязначных, кшталту галаўнога болю, болю цягліц і ліхаманак да сур’ёзных з крывацёкам лёгкіх ці менінгітам.[4][5] Калі інфекцыя выклікае жаўтуху, нырачную недастатковасць і крывацёк, тады яна носіць назву хваробы Вейля.[5] Калі яна выклікае моцны лёгачны крывацёк, то таксама вядомая як сіндром моцнага лёгачнага крывацёку.[5]

Крыніцы і дыягностыка[правіць | правіць зыходнік]

Да 13 розных генетычных тыпаў Leptospira могуць выклікаць хваробы ў людзей.[6] Перадаецца дзікімі і хатнімі жывёламі.[5] Найчасцей распаўсюднікамі захворвання з’яўляюцца грызуны.[7] Часта перадаецца праз мачу жывёл ці праз ваду ці зямлю, што змяшчаюць мачу жывёл, падчас кантакту з пашкоджаннямі скуры, вачэй, рота ці носа.[4][8] У краінах на шляху развіцця хвароба найчасцей сустракаецца сярод работнікаў сельскай гаспадаркі і беднага насельніцтва гарадоў.[5] У развітых краінах найчасцей фіксуецца ў людзей, якія бавяць час на адкрытых мясцовасцях ці ў вільготных зонах.[4] Дыягностыка звычайна праводзіцца шляхам пошуку антыцел супраць бактэрыі ці пошукам яе ДНК ў крыві.[9]

Прафілактыка і лячэнне[правіць | правіць зыходнік]

Меры па папярэджанні распаўсюджвання хваробы ўключаюць ахоўнае абсталяванне для прадухілення кантакту падчас працы з патэнцыйна інфікаванымі жывёламі, мыццё пасля падобнага кантакту і зніжэнне колькасці грызуноў у месцах пражывання і працы людзей.[4] Недакладна вядомыя вынікі ўжывання антыбіётыку даксіцыклін, які прымяняецца для папярэджання заражэння падарожнікаў.[4] Існуюць вакцыны для жывёл супраць пэўных тыпаў Leptospira, якія могуць зніжаць рызыку распаўсюджвання сярод людзей.[4] Для лячэння хворых прымяняюцца наступныя антыбіётыкі: даксіцыклін, пеніцылін ці цэфтрыяксон.[4] Хвароба Вейля і сіндром моцнага лёгачнага крывацёку могуць пацягнуць смяротны вынік, які перавышые 10 % і 50 % адпаведна, нават пры наяўнасці лячэння.[5]

Эпідэміялогія[правіць | правіць зыходнік]

Прыблізна ад сямі да дзесяці мільёнаў чалавек штогод заражаецца лептаспірозам.[10] Колькасць смяротных выпадкаў вядомая недакладна.[10] Хвароба найчасцей сустракаецца ў трапічных абласцях свету, але можа ўзнікнуць у любой мясцовасці.[4] Эпідэміі хваробы могуць сустракацца ў трушчобах краін на шляху развіцця.[5] Захворванне было ўпершыню апісанае Вейлем у 1886 г. у Германіі.[4] Інфікаваныя жывёлы могуць не мець сімптомаў, мець нязначныя ці сур’ёзныя сімптомы.[6] Сімптомы могуць розніцца ў розных відаў жывёл.[6] У некаторых жывёл Leptospira жыве ў палавых шляхах і перадаецца палавым шляхам.[11]

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  1. Mosby's Medical Dictionary (9 ed.). Elsevier Health Sciences. 2013. p. 697. ISBN 9780323112581. http://books.google.ca/books?id=aW0zkZl0JgQC&pg=PA697. 
  2. McKay, James E. (2001). Comprehensive health care for dogs. Minnetonka, MN.: Creative Pub. International. p. 97. ISBN 9781559717830. 
  3. James, William D.; Berger, Timothy G.; et al. (2006). Andrews' Diseases of the Skin: clinical Dermatology. Saunders Elsevier. ISBN 0-7216-2921-0. :290
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Slack, A (Jul 2010). "Leptospirosis.". Australian family physician 39 (7): 495–8. PMID 20628664. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 McBride, AJ; Athanazio, DA; Reis, MG; Ko, AI (Oct 2005). "Leptospirosis". Current opinion in infectious diseases 18 (5): 376–86. doi:10.1097/01.qco.0000178824.05715.2c. PMID 16148523. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Leptospirosis. The Center for Food Security and Public Health (1 кастрычніка 2013). Праверана 8 лістапада 2014.
  7. Wasiński B, Dutkiewicz J (2013). "Leptospirosis—current risk factors connected with human activity and the environment". Ann Agric Environ Med 20 (2): 239–44. PMID 23772568. http://aaem.pl/fulltxt.php?ICID=1052323. 
  8. Leptospirosis (Infection). Праверана 8 лістапада 2014.
  9. Picardeau M (January 2013). "Diagnosis and epidemiology of leptospirosis". Médecine Et Maladies Infectieuses 43 (1): 1–9. doi:10.1016/j.medmal.2012.11.005. PMID 23337900. 
  10. 10,0 10,1 Leptospirosis. NHS (11 ліпеня 2012). Праверана 14 сакавіка 2014.
  11. Faine, Solly; Adler, Ben; Bolin, Carole (1999). "Clinical Leptospirosis in Animals". 'Leptospira and Leptospirosis (Revised 2nd ed.). Melbourne, Australia: MediSci. p. 113. ISBN 0 9586326 0 X. 
Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.