Малы дзяцел

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Малы дзяцел
Dendrocopos minor male.jpg
Самец
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Picoides minor (Linnaeus, 1758)

Арэал

выява

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  554037
NCBI  345735
EOL  4423106

Дзяцел малы (Dendrocopos minor) — птушка сямейства дзятлавых.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Стракатая, невялікая птушка. Даўжыня цела 14-16 см, размах крылаў 25-30 см.

Спіна чорная ў белыя палоскі. Спод цела белаваты, без чырвонага. У самца чырвоная «шапачка» і белы лоб, у самкі верх галавы белаваты. У маладых спод цела карычняваты, часам чырвоная «шапачка». Стукае далікатна па тонкіх галінках.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Арэал: Палеарктыка (акрамя поўначы і поўдня). На Беларусі звычайны на гнездаванні аселы і качуючы від.

Насяляе розныя тыпы асветленых дрэвастояў з лісцевымі дрэвамі, рачныя даліны, парослыя дрэвамі, сады, групы дрэў сярод палёў, алеі, урбанізаваныя тэрыторыі. Пазбягае сухіх бароў і цёмных дрэвастояў.

Аселы, узімку вандруе ў межах гнездавога арэала, часам у выглядзе інвазій.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Гняздо ў дупле ў мяккім дрэве, у ствале або бакавых галінах на рознай вышыні — ад 1 м ад зямлі да вяршаліны дрэва — нават да 10 м, без высцілкі. Глыбіня гнездавой камеры 10-18 см, шырыня — 10-20 см, Дыяметр адтуліны 3-4 см.

Яйкі Dendrocopos minor hortorum

Яйкі 5-6 (часам 3-8) эліптычныя, падоўжаныя з вострым вузейшым канцом, белыя, бліскучыя.

Падвіды[правіць | правіць зыходнік]

  • D. m. minor — паўночны ўсход Еўропы ад Скандынавіі да Урала;
  • D. m. hortorum — Цэнтральная і Заходняя Еўропа;
  • D. m. comminutus — Англія, Уэльс;
  • D. m. buturlini — Паўднёвая Еўропа ад Іспаніі да Грэцыi і Румыніi;
  • D. m. danfordi — Грэцыя, Малая Азія;
  • D. m. colchicus — Каўказ;
  • D. m. quadrifasciatus — паўднёвы Каўказ.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.