Уладзімір Аляксеевіч Арлоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Уладзімір Арлоў)
Перайсці да: рух, знайсці
Уладзімір Аляксеевіч Арлоў
Arlou Uladzimer.JPG
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Уладзімір Аляксеевіч Арлоў

Дата нараджэння:

25 жніўня 1953(1953-08-25) (63 гады)

Месца нараджэння:

Полацк, Віцебская вобласць, БССР, СССР

Грамадзянства:

СССР, Беларусь

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

празаік, паэт

Мова твораў:

беларуская, руская

Узнагароды:

Medal of Francis Skorina rib.png

Commons-logo.svg Уладзімір Аляксеевіч Арлоў на Вікісховішчы

Уладзі́мір Аляксе́евіч Арло́ў (нар. 25 жніўня 1953, Полацк) — беларускі пісьменнік, паэт і гісторык.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1975). Працаваў настаўнікам гісторыі ў Наваполацку (19751976), карэспандэнтам, загадчыкам аддзелам, намеснікам рэдактара гарадской газеты «Хімік» (Наваполацк, 19761988), рэдактарам выдавецтва «Мастацкая літаратура» (19881997). Віцэ-прэзідэнт Беларускага ПЕН-цэнтра, з 1986 член рады Саюза беларускіх пісьменнікаў і атрымлівае званне лаўрэата Прэміі ленінскага камсамолу за кнігу «Добры дзень, мая Шыпшына», член рэдкалегій часопісаў «Спадчына», «Калосьсе», «Крыніца». Жыве ў Мінску. З 1988 член БНФ, у 1989 выйшаў з КПСС. З 1992 двойчы выбіраўся ў Сойм БНФ. Цяпер беспартыйны. Грэка-каталік. Жанаты, двое сыноў — Раман (былы удзельнік гурта J:морс) і Багдан.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Дэбютаваў вершамі ў наваполацкім студэнцкім самвыдавецкім часопісам «Блакітны ліхтар» (Наваполацк, 1973). Падчас вучобы ў БДУ Арлоў разам з В. Мудровым узяў удзел у памнажэнні шэрагу беларускіх кніг у Наваполацку, сярод якіх быў і «Расейска-беларускі (крыўскі) слоўнік» В. Ластоўскага. Стаў адным з ініцыятараў выпуску ў Мінску самвыдавецкага літаратурнага альманаха «Мілавіца» (19741976), за што выклікаўся ў КДБ, для «прафілактычнай гутаркі». Вядомасць прынесла проза, творы гістарычнай тэматыкі. Аўтар 20 кніг прозы, паэзіі, гістарычных нарысаў і эсэ.

Творы У. Арлова перакладаліся на 25 моў, у т. л. нямецкую, англійскую, польскую, чэшскую, французскую, эстонскую, літоўскую, славацкую, грузінскую і інш.

Аўтар сцэнарыяў навукова-дакументальных фільмаў «Ефрасіння Полацкая», «Полацкія лабірынты», «Сімяон Полацкі» і інш.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Добры дзень, мая Шыпшына: Апавяданні, аповесць. — Мінск: Маст. літ., 1986.— 191 с. (серыя «Першая кніга празаіка»).
  • Дзень, калі ўпала страла: Аповесці і апавяданні. — Мінск: Маст. літ., 1988. — 233 с.
  • Асветніца з роду Усяслава: Ефрасіння Полацкая. — Мінск: Навука і тэхніка, 1989.— 53 с, [8] л. іл. (серыя «Нашы славутыя землякі»). ISBN 5-343-00602-7.
  • Пакуль не згасла свечка. — Мінск, 1990.
    • Пока не погасла свеча: Повести и рассказы. Москва: Мол. гвардия, 1990.— 302 с.(руск.) 
  • Там, за дзвярыма: Вершы ў прозе. — Мінск: Маст. літ., 1991. — 94 с.
  • Прысуд выканаў невядомы. (пра рэвалюцыянера Ігната Грынявіцкага) — Мінск: Навука і тэхніка, 1992.— 52 с, іл.(серыя «Нашыя славутыя землякі»). ISBN 5-343-00883-6.
  • «Цалкам сакрэтна», альбо Адзін дзень у трох іпастасях. Літаратурна-публіцыстычныя артыкулы. Эсэ. — Менск, 1992. — 80 с.
  • Ефрасіння Полацкая. — Мінск, Маст. літ. 1992. — 220 с, іл. (серыя «Святыя зямлі Беларускай»). ISBN 5-340-01238-7, 2000.
  • Рандэву на манеўрах: Аповесць, апавяданні. — Мінск: Маст. літ., 1992.— 271 с ISBN 5-340-00984-X.
  • Міласць князя Гераніма: Аповесці. Апавяданні. — Мінск: Юнацтва. 1993.— 272 с (серыя «Школьная бібліятэка»).
  • Мой радавод да пятага калена. Эсэ. — Мінск: ВЦ «Бацькаўшчына», 1993.— 184 с. ISBN 985-6026-02-4.
  • Пяць мужчын у леснічоўцы: Аповесці, апавяданні, эсэ. — Мінск: Маст. літ., 1994.— 366 с. (серыя «З вякоў мінулых»). ISBN 5-340-01379-0.
  • Таямніцы полацкай гісторыі. — Мінск, 1994, 2000, 2002.
    • Тайны полоцкой истории. Мінск: Беларусь, 1995.— 478 с.: ил. ISBN 985-01-0067-2.(руск.) 
  • Фаўна сноў: Вершы. — Мінск: Маст. літ., 1995. — 95 с.
  • Адкуль наш род. — Менск, 1996; Вільня: Наша Будучыня, 2000,2003.
  • Божая кароўка з Пятай авеню. — Менск: Наша Ніва, 1998. — 186 с.
  • Жыватворны сімвал Бацькаўшчыны. Гісторыя Крыжа святой Ефрасінні Полацкай./ Уклад. У.Арлоў. — Мінск: «Асар», 1998.
  • Рэквіем для бензапілы: Аповесці, апавяданні. Мінск: Маст. літ., 1998.— 240 с.
    • Requiem dla piły motorowej, przeł. Czesław Seniuch — Białystok: Związek Białoruski w RP, 2000. Związek Białoruski w RP.(польск.) 
    • Реквієм для бензопилки: Оповідання та повість. Пер. з білорус. Олександра Ірванця. К.: Факт, 2005.- 272 с (Сэрыя «Exceptis excipiendis»). ISBN 966-359-037-8.
  • Сны імператара: Апавяданні, аповесці, эсэ. — Мінск: Маст. літ., 2001—383 с. (серыя «Беларуская проза 20 стагоддзя»). ISBN 985-02-0500-8.
  • Уладзімір Арлоў, Генадзь Сагановіч. Дзесяць стагоддзяў беларускай гісторыі (862—1918): Падзеі. Даты, Ілюстрацыі. — Вільня: Наша Будучыня, 2001,2002. (2001(руск.) ).
  • Арлоў У., Герасімовіч З. Краіна Беларусь. Ілюстраваная гісторыя. — Martin, Slovakia, 2003.— 320 с, іл.
  • Адкусі галаву вароне. Эсэ. — Мінск: «Наша Ніва» (Бібліятэка «Vostraja Brama», 7). 2003.— 176 с ISBN 9955-437-17-0.
  • Ордэн Белай Мышы. Аповесці. Апавяданні. — Мінск: Маст. літ., 2003.— 301 с.
  • Каханак яе вялікасці. Гістарычныя апавяданні. Эсэ. — Мінск, 2004.
    • Kochanek jej wysokości. Tłumacz: Jan Maksymiuk — Wrocław, 2006. Kolegium Europy Wschodniej (Seria «Biblioteka Białoruska»). ISBN 83-89185-13-X(польск.) 
  • Час чумы. Гістарычныя аповесці, апавяданні. — Мінск: І.П. Логвінаў, 2005.— 208 с ISBN 985-6701-76-7.
  • Сланы Ганібала. Выбраныя эсэ. — Мінск: І.П. Логвінаў, 2005.— 396 с ISBN 985-6701-79-1.
  • Паром празь Ля-Манш. Вершы. Мінск: Логвінаў, 2006.— 156 с ISBN 985-6800-13-4.
  • Імёны Свабоды. Гісторыя; Культура; Палітыка; Біяграфіі; Мемуары. Прага: Радыё Свабодная Эўропа/Радыё Свабода, 2007.— ISBN: 978-0-929849-14-0.
  • Пакуль ляціць страла. Мастацкая літаратура; Грамадства. Прага: Радыё Свабодная Эўропа/Радыё Свабода, 2012.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

  • 1986 — Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (за кнігу «Добрыя дзень, мая Шыпшына»)
  • 1991 — Медаль Францішка Скарыны («за ўклад у распрацоўку тэмы гістарычнага мінулага Беларусі ў літаратуры»)
  • 1993 — Выдавецкая прэмія імя Ўладзімера Караткевіча
  • 1996 — Лаўрэат Літаратурнай прэміі Францішка Багушэвіча Беларускага ПЭН-цэнтра
  • 1998 — Прэмія Таварыства вольных літаратараў «Гліняны Вялес» (за зборнік эсэ «Божая кароўка з Пятай авеню»)
  • 2010 — «Еўрапейскі паэт свабоды» (за кнігу вершаў «Паром праз Ла-Манш»)[1]
  • 2015 — Лаўрэат прэміі часопіса «Дзеяслоў» «Залаты апостраф».

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Орлов Владимир Алексеевич // Кто есть кто в Республике Беларусь: Электронный справочник; БДГ on-line. — Эл. ресурс bdg.by
  • Арлоў Уладзімер // Дзеяслоў: Нашы аўтары — Эл.рэсурс dziejaslou.by
  • Старыкевіч А. 1991—2006. Вынікі ад Уладзімера Арлова // Салідарнасць gazetaby — Эл.рэсурс gazetaby.com

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]