Іван Пятровіч Офенберг

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Пятровіч Офенберг
Offenberg Ivan Petrovitch.jpg
Дата нараджэння 13 мая 1792(1792-05-13)
Месца нараджэння Іліен, Курляндыя
Дата смерці 18 лютага (2 сакавіка) 1870 (77 гадоў)
Месца смерці
Прыналежнасць Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Род войскаў кавалерыя
Званне генерал ад кавалерыі
Камандаваў Ямбургскі ўланскі полк,
2-я брыгада 1-й уланскай дывізіі,
лейб-гвардыі Конна-егерскі полк,
1-я брыгада 2-й лёгкай кавалерыйскай дывізіі,
3-я драгунская дывізія,
2-і рэзервовы кавалерыйскі корпус,
Асобны рэзервовы кавалерыйскі корпус
Бітвы/войны Айчынная вайна 1812 года, Замежныя паходы 1813 і 1814 гг., Польская кампанія 1831 года, Венгерская кампанія 1849 года
Узнагароды і прэміі Ордэн Святой Ганны 4-й ст. (1812), Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ст. (1812), Ордэн Святой Ганны 2-й ст. (1813), Залатая зброя «За адвагу» (1814), Залатая зброя «За адвагу», упрыгожанае алмазамі (1831)[1], Ордэн Святога Георгія 4-й ст. (1832), Ордэн Святога Аляксандра Неўскага (1849), Ордэн Святога Уладзіміра 1-й ст. (1859)

Іван Пятровіч Офенберг (1791 — 18 лютага 1870) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал ад кавалерыі, член Ваеннага Савета, інспектр кавалерыі. З баронскага роду Офенбергаў.

Ваенную службу пачаў у 1807 юнкерам у пскоўскім драгунскім палку і праз тры гады прызначаны прапаршчыкам, пасля чаго быў пераведзены ў Сібірскі грэнадзёрскі полк, у якім і прыняў удзел у вайне 1812. За адвагу і распарадчасць, выказаныя ў бітвах 5 і 6 жніўня пад Смаленскам, быў узнагароджаны ордэнам Св. Ганны 4-й ступені. 26 жніўня пад Барадзіном — ордэнам Св. Уладзіміра 4-й ступені з бантам, за справы пад Мажайскам і Таруцінам — прызначаны штаб-ротмістрам, за Вязьму — ротмістрам. Удзельнік паходу расійскіх войскаў за мяжу, за бітву пад Лейпцыгам у 1813 быў узнагароджаны ордэнам Св. Ганны 2-й ступені, а ў наступным годзе атрымаў залатую шаблю, з надпісам «за адвагу».

Па вяртанні расійскіх войскаў з-за мяжы пераведзены 1 сакавіка 1815 у ляйб-гвардыі Конна-егерскі полк, а праз год быў прызначаны ад’ютантам да генерала-маёра Бенкендорфа і пераведзены ў лейб-гвардыі Гусарскі полк. Прызначаны 24 красавіка 1819 палкоўнікам, ад 29 студзеня 1823 камандзір Ямбургскага ўланскага яго каралеўскай высокасці прынца Фрыдрыха Вюртэмбергскага палка. Ад 25 сакавіка 1828 генерал-маёр, пераведзены ў 1-ю ўланскую дывізію. Прызначаны 2 жніўня 1830 камандзірам 2-й брыгады гэтай жа дывізіі, у 1831 прыняў з ёй удзел у задушэнні паўстання 1830—1831 і за адрозненне пры штурме Варшавы быў узнагароджаны залатой шабляй з алмазнымі ўпрыгожваннямі і з надпісам «за адвагу».

Прызначаны 20 сакавіка 1832 камандзірам лейб-гвардыі Конна-егерскага палка, неўзабаве прызначаны камандзірам 1-й брыгады 2-й лёгкай кавалерыйскай дывізіі, з пакіданнем камандзірам палка. 18 красавіка 1837 узвышаны ў генерал-маёры, быў зацверджаны начальнікам дывізіі, якой камандаваў больш за 15 гадоў. Прыняўшы ўдзел у Венгерскім паходзе 1849, асабліва адрозніўся ў бітвах 3 ліпеня пры в. Дука і 5 ліпеня пад Вайценам ля в. Рэтшагу, за што і быў узнагароджаны ордэнам Аляксандра Неўскага.

Неўзабаве пасля вяртання з Венгерскага паходу прызначаны камандуючым 2-м рэзервовым кавалерыйскім корпусам, а 6 снежня 1851 — генералам ад кавалерыі і зацверджаны корпусным камандзірам, а 31 снежня быў прызначаны членам Ваеннага Савета. Прызначаны 8 лістапада 1856 камандзірам асобнага рэзервовага кавалерыйскага корпуса, камандаваў ім да самога яго скасавання, прычым 26 верасня 1859 быў узнагароджаны ордэнам Св. Уладзіміра 1-й ступені з мячамі. 17 жніўня 1861 прызначаны шэфам Літоўскага Уланскага эрцгерцага аўстрыйскага Альберта палка, а 13 лістапада — другім шэфам Марыупальскага гусарскага яго высокасці прынца Фрыдрыха Гесэн-Касэльскага палка. Па скасаванні зводнага кавалерыйскага корпуса, прызначаны 12 снежня 1862 інспектрам кавалерыі з пакіданнем членам Ваеннага Савета.

Апошнія гады свайго жыцця знаходзіўся пры асобе імператара.

Зноскі

  1. Э.Э. Исмаилов. "Золотое оружие с надписью "За храбрость". М., 2007

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]