Ігнат Габрыэлевіч Булгак

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ігнат Габрыэлевіч Булгак
POL COA Syrokomla.svg
Герб «Сыракомля»
 
Адукацыя
Нараджэнне 1798(1798)
Смерць 1848(1848)
Род Булгакі
Бацька Габрыэль Булгак
Маці Фартуната Булгак
Жонка 1) Ізабэла Юзафаўна Слізень; 2) Тэрэза Юзафаўна Слізень
Дзеці Гл. у тэксце
 
Ваенная служба
Бітвы Вайна 1812 года

Ігнат Габрыэлевіч Булгак (1798 — 1848[1]) — буйны землеўласнік Мінскай губерні (Расійская Імперыя), бабруйскі павятовы маршалак.

Заснавальнік палацавага комплексу Булгакаў у Жылічах[2].

Паходжанне[правіць | правіць зыходнік]

У 1785 г. Габрыэль Булгак, бацька Ігната, ажаніўся з Фартунатай Булгак, далёкай сваячаніцай з паралельнай галіны роду[1]. Гэты шлюб аб'яднаў род Булгакаў, а сукупную зямельную ўласнасць і капіталы сям'і, у тым ліку матчын пасаг — сядзібу ў Жылічах — успадкаваў Ігнат Булгак. Умовай атрымання спадчыны было заканчэнне ім універсітэта[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Дэрпцкі ўніверсітэт. Пасля ўдзельнічаў у вайне 1812 года і разам з рускай арміяй дайшоў да Парыжа[2].

Актыўна займаўся палітыкай, займаў пасады лідскага ротмістра і бабруйскага павятовага маршалка[2].

Будаўніцтва палаца Булгакаў[правіць | правіць зыходнік]

Падчас знаходжання ў Парыжы ў Ігната Булгака была магчымасць палюбавацца шэдэўрамі французскай архітэктуры. Акрамя таго ён сабраў нядрэнную калекцыю карцін вядомых еўрапейскіх майстроў. Пасля вяртання дадому, Ігнат змог ужыць увесь атрыманы вопыт. Ён арганізаваў паспяховую і эканамічна граматную гаспадарку плошчай да 30 га, а таксама пачаў будаўніцтва прыгожага палаца[2].

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Ажаніўся з дачкой барысаўскага павятовага маршалка (1801—1803) Юзафа Мікалаевіча Слізеня Ізабэлай[1], а пасля яе хуткай смерці — з роднай сястрой першай жонкі Тэрэзай[3]. У выніку шлюбаў Ігнат Булгак не толькі стаў адзіным спадчыннікам усёй вялізнай маёмасці гэтага шляхецкага роду, але і здолеў заняць ганаровую пасаду свайго цесця[1].

Ігнат меў 5 сыноў і 4 дачкі, сярод іх малодшага сына Эдгара, які стаў спадчыннікам родавай сядзібы[2].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Aftanazy, R. Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej : w 11 t. / R. Aftanazy. — Wrocław – Warszawa – Kraków : Zaklad im Ossolinskich, 1991. — Cz. 1. Wielkie księstwo Litewskie. Inflanty. Kurlandia. — T. 1. Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie. — 352 s.