Ізалятар часовага ўтрымання

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Ізалятар часовага ўтрымання — установа, у якой трымаюцца асобы, якія асуджаныя да адміністрацыйнага арышту, а таксама асобы, якія падазраюцца ў здзяйсненні злачынства, да прад’яўлення абвінавачвання.

Падставай для ўтрымання ў ІЧУ асоб, затрыманых па падазрэнні, якое ўзнікла непасрэдна ў здзяйсненні злачынстваў, з’яўляецца пастанова аб затрыманні, вынесеная ў парадку ўстаноўленым КПК РБ. Пастанова, вынесеная асобай, якая робіць дазнанне, павінна быць зацверджана начальнікам органа дазнання.

Падставай для ўтрымання ў ІЧУ асоб, якія падазраюцца ці абвінавачваюцца ў здзяйсненні злачынстваў, з’яўляецца:

  • пастанова органа дазнання, дазнаўцы, следчага аб абранні ў якасці меры затрымання заключэнне пад варту з санкцыі пракурора;
  • пастанова Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, Старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі, намесніка Старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь - дырэктара Дэпартамента фінансавых расследаванняў або асоб, якія выконваюць іх абавязкі, пракурора, суддзі, вызначэнне суда аб абранні ў якасці меры затрымання заключэнне пад варту.

Падставай для ўтрымання пад вартай таксама з'яўляюцца:

  • пастанова (вызначэнне) суда (суддзі) аб затрыманні асуджанага да ўмоўнага непрымянення пакарання, адтэрміноўцы выканання пакарання ці ўмоўна-датэрміновым вызваленні ад адбыцця пакарання да вырашэння пытання аб адмене названых мер крымінальнай адказнасці;
  • прысуд суда (суддзі) аб асуджэнні асобы да пазбаўлення волі або арышту да яго ўступлення ў законную сілу.

Жанчыны, прынятыя ў ІЧУ, могуць мець пры сабе дзяцей ва ўзросце да трох гадоў[1].

Зноскі

  1. ПОСТАНОВЛЕНИЕ МИНИСТЕРСТВА ВНУТРЕННИХ ДЕЛ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ 20 октября 2003 г. № 234