Алеаторыка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Алеато́рыка (верагодна, з англ.: aleatoric[1] — выпадковы < лац.: aleatorius — ігорны < лац.: aleator — ігрок < лац.: alea — ігральная костка) — метад кампазіцыі ў музыцы XXXXI стагоддзяў, які дапускае варыябельныя адносіны паміж элементамі музычнай тканіны (у тым ліку нотнага тэксту) і музычнай формы і які прадугледжвае нявызначанасць або выпадковую паслядоўнасць гэтых элементаў пры складанні або выкананні твора.

Як метад кампазіцыі алеаторыка развілася ў процівагу строгаму варыянту серыяльнай музыкі, у тэхніцы якой элементы ва ўсіх параметрах музычнай кампазіцыі (гармонія, рытм, форма, дынаміка, тэмбр і г д.) былі строга дэтэрмінаваныя тымі ці іншымі перадкампазіцыйнымі алгарытмамі (формуламі, мадэлямі).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Теория современной композиции. — М.: Музыка, 2007. — ISBN 5-7140-0887-1

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Борев Ю. Б. Эстетика. — М.: Высш. шк., 2002.