Антоні Пулаўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Антоні Пулаўскі
 
Член у:
Нараджэнне: 9 сакавіка 1747(1747-03-09)
Смерць: 26 лютага 1813(1813-02-26) (65 гадоў)
Бацька: Юзаф Пулаўскі[d]
 
Узнагароды:
ордэн Белага арла ордэн Святога Станіслава кавалер Ордэна Святога Аляксандра Неўскага

Антоні Пулаўскі (9 сакавіка 1747 — 26 лютага 1813) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, паходзіў са шляхецкага роду герба «Слепаўрон».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сын Юзафа Пулаўскага. Удзельнік Барскай канфедэрацыі. У 1769 г. трапіў у расійскі палон, быў у зняволенні ў Кіеве, Казані, Арэнбургу. Удзельнічаў у задушэнні паўстання Е. Пугачова, за што яму было дазволена вярнуцца на радзіму (1775). Пасол на сеймы 1778, 1784, 1786 гг. Быў правадніком расійскай палітыкі ў Рэчы Паспалітай, праціўнікам прагрэсіўных рэформ, Канстытуцыі 3 мая 1791 г. Стаў адным з лідэраў Таргавіцкай канфедэрацыі, у 1793 г. у Берасце і Горадне выконваў абавязкі яе маршалка. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) жыў на Валыні.