Аравакскія мовы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аравакскія мовы
Таксон сям'я
Прарадзіма басейн Арынока
Статус агульнапрызнаны
Арэал Паўднёвая Амерыка, Цэнтральная Амерыка
Колькасць носьбітаў каля 400 тыс.
Класіфікацыя
Катэгорыя індзейскія мовы
Склад
паўночныя і паўднёвыя
Коды моўнай групы
ISO 639-2 arw
ISO 639-5 awd
Аравакскія мовы ў Паўднёвай Амерыцы

Аравакскія мовы — сям'я індзейскіх моў, распаўсюджаных у Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы. Агульная колькасць носьбітаў (2000 г.) - каля 400 тыс. чал.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Аравакскімі мовамі першапачаткова называлі мовы індзейцаў, распаўсюджаныя ў Вест-Індыі, на тэрыторыі сучасных Гаяны, Сурынама, Французскай Гвіяны і поўначы Венесуэлы. Характэрна, што іх носьбіты добра разумелі адзін аднаго. У XIX ст. у выніку параўнальных даследаванняў была вылучана аравакская група моў, якая, як аказалася, мела значна шырэйшы арэал.

Лічыцца, што аравакскія мовы ўзніклі ў басейне ракі Арынока і шырока распаўсюдзіліся ў другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. - 1 тысячагоддзі н. э. Некаторыя даследчыкі вылучаюць аравакскую макрасям'ю моў, якая распалася ў 3 - 2 тысячагоддзях да н. э. У канцы XV ст., калі Х. Калумб адкрыў Новы Свет, на аравакскіх мовах размаўляла большасць насельніцтва Антыльскіх астравоў. У выніку еўрапейскай каланізацыі да пачатку XX ст. яны амаль зніклі ў гэтым рэгіёне. Захавалася толькі мова таіна, якая ў наш час фактычна з'яўляецца мёртвай. Аднак на іх працягваюць размаўляць нашчадкі пераселеных з Вест-Індыі тубыльцаў, што насяляюць некаторыя краіны Цэнтральнай Амерыкі (Беліз, Гандурас).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]