Вопыт Ламмерта

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Вопыт Ламмерта[1][2]фізічны эксперымент 1929 года, пастаўлены нямецкім фізікам-эксперыментатарам Бертольдам Ламмертам для пацверджання размеркавання Максвела.

Вопыт Ламмерта

У вопыце выкарыстоўваецца скрыня з газам, малекулы якога вылятаюць праз адтуліну вонкі. Дыяметр адтуліны шмат менш даўжыні вольнага прабегу малекул, малекул ў скрыні шмат, таму знікненне тых, якія вылятаюць не мяняе наяўнае размеркаванне па хуткасцях ўсярэдзіне скрыні. Колы селектара, на паверхні якіх знаходзяцца выступы, якія прапускаюць або спыняюць рухаючыеся малекулы, круцяцца з кутняй хуткасцю . Так, пераадолеўшы першае кола, малекула ляціць адлегласць да другога, якое за гэты час паварочваецца на кут . Выконваецца суадносіна:

Так, рэгулюючы , и , можна прапускаць толькі малекулы з пэўнай хуткасцю . Праляцеўшыя праз другое кола малекулы пакідаюць след на пласціне. Правёўшы эксперымент для розных значэнняў , можна атрымаць эксперыментальную карціну размеркавання хуткасцяў ў доследным газе.

У выніку эксперыменту было пацверджана размеркаванне Максвелла з значна большай дакладнасцю, чым у вопыце Штэрна 1920 года, давалага набліжаныя звесткі аб характары размеркавання. Схема эксперыменту падобная з вопытам, праведзеным у 1927 годзе амерыканскім фізікам-эксперыментатарам Джонам Элдрыджам, аднак менавіта вопыт Ламмерта прызнаецца як пацвердзіўшы размеркаванне Максвела эксперыментальна.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  1. Eldridge J. A. Experimental Test Of Maxwell’s Distribution Law Physical Review. 931—936 c.
  2. Савельев И.В.[Механика. Молекулярная физика и термодинамика.] 320—321 c.