Дыфракцыйная рашотка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Дыфракцыйная рашотка — аптычны прыбор, дзеянне якога заснавана на выкарыстанні зʼявы дыфракцыі святла. Уяўляе сабой сукупнасць рэгулярна размешчаных штрыхоў (шчылін, выступаў), нанесеных на некаторую паверхню. Першае апісанне прыбора стварыў Джэймз Грэгары, які выкарыстоўваў птушыныя перʼі ў якасці рашоткі.[1]

Віды рашотак[правіць | правіць зыходнік]

  • Адбівальныя: штрыхі нанесены на люстраную паверхню, назіранне вядзецца ў адбітым свеце.
  • Празрыстыя: штрыхі нанесены на празрыстую паверхню ці выразаны ў выглядзе шчылінак на непразрыстым экране, назіранне вядзецца ў праходзячым свеце.

Апісанне з'явы[правіць | правіць зыходнік]

Фронт светлавой хвалі разбіваецца штрыхамі рашоткі на асобныя пучкі кагерэнтнага святла. Гэтыя пучкі перажываюць дыфракцыю на штрыхах і інтэрферыруюць адзін з адным. Так як для розных даўжынь хваль максімумы інтэрферэнцыі аказваюцца пад рознымі вугламі (вызначаюцца рознасцю ходу прамянёў, што інтэрферыруюць), то белы свет раскладваецца ў спектр.[2]

Зноскі

  1. Ландсберг Г. С. Оптика, 1976
  2. Сивухин Д. В. Общий курс физики. — М.. — Т. IV. Оптика