Леннік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Леннік (ад ням.: Lehn, ням.: leihen "займаць") — асоба, якая знаходзіцца ў леннай залежнасці ад сюзерэна, спадчынны трымальнік лена у ВКЛ і Рэчы Паспалітай; ўладальнік феода ў Заходняй Еўропе[1]. Васал, які залежыць ад сеньёра[2].

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Ушаков Д. Н., «Толковый словарь»,  1935—1940 г.; (руск.) 
  • Тришин В. Н., «Словарь синонимов», «ASIS», 2010 г.; (руск.) 
  • Ефремова Т. Ф., «Современный толковый словарь русского», 2000 г.; (руск.) 
  • «Акты издаваемые Виленскою Археографическою Комиссиею для разбора Древних Актов», г. Вильна, 1865—1915, том I—XXXIX; (руск.) 
  • "Словник іншомовних слів", за ред. академіка АН УРСР О. С. Мельничука, м. Київ, 1985 р., с. 487;
  • «Современный толковый словарь русского языка», Ридерз Дайджест, Москва, 2004 г. ISBN 5-89355-108-7, c. 316. (руск.) 

Зноскі

  1. "Словник іншомовних слів", за ред. академіка АН УРСР О. С. Мельничука, м. Київ, 1985 р., с. 487 (укр.) 
  2. «Современный толковый словарь русского языка», Ридерз Дайджест, Москва, 2004 г. ISBN 5-89355-108-7, c. 316 (руск.)